პოეზია · ლირიკა
მოქანდაკის მონოლოგი
სვანი ქალიშვილის პორტრეტისათვისძნელია შენი ტრფიალის ასე უჩუმრად ზიდვა,ერთხელ... დილამდე გელოდი და გამოგჭერი...მზიდან.გაურკვევლობის ბურუსში გკენკე სულწერტილ-წერტილ,ქარით ვლესავდი თეძოებს, მთვარით აგივსე მკერდი.მიწის წრებრუნვა ჩაგიდგი მუხლებში.შენი სულიენგურის შხეფთა ფრთონაა, ლაჟვარდით შენისლული.სად თვალშეუდგამ სიმაღლეს უფსკრულის ხახა უმზერს,წყაროსთვალივით გადაგდის უშბის ციმციმი ზურგზე.დალის წავარნებს აჰყვები, სხივებს დაიხვევ მკლავზე,დილის გაბრუებს ზღაპარი, სიზმარ-ცხადითრო ვკაზმე.მთათა ულაღეს კონტურებს ისე თამამად ერწყმი,ხის ტოტზე გადარწეული ვაზის მგონიხარ ლერწი.და მიჭირს შენი ტრფიალის ასე უჩუმრად ზიდვა,მთელი სიცოცხლე გელოდი და გამოგჭერი...მზიდან.