პოეზია · ლირიკა
მთვარის ღიმილი
წუხანდელ მთვარეს დილასისხამზევიხსენებ. სავსე სახე უჩანდა.ასეთი მთვარე და ისიც ღამითვინ გამოუშვა გარეთ უჩადროდ!და ამ დროს გული როგორ გაგიძლებს._ შემოდი! _ ვთხოვე მსგავსად მავანთა,მაგრამ წავიდა ჩემი ღამის მზე,მხოლოდ ღიმილი შემომანათა.ახლა, იმ ერთი ღიმილის გამო,ყოფნაზე ერთი ყოფნით მეტი ვარ.ალიონია მართლაც საამო,ლამაზი ქალის კომპლიმენტივით.