პოეზია · ლირიკა
თეთრი ღამე
თოვლი მოდის... მწუხარება დრამის _შარშანდელი ვიღას ახსოვს თოვლი...ყინვის თვალი მიტოვებულ ღამის _ფანჯრის მინა _ დაბურული ბროლი.ბნელ ოთახში სევდა შემოივლისდა მოჰყვება მივიწყებულ ამბავს.ისე შვენის თოვლის კაბა თბილისს,ვით პატარძალს თოვლისფერი კაბა.ცა ფარდაა თეთრი აბრეშუმის,მოლოდინის უსასრულო წამი...მომაკითხავს მარტოობა ჩუმიდა ინტიმი _ შენ და თეთრი ღამე.გადაშლილა ყველა ძველი კვალიდა ახალი ნაკვალევიც არ ჩანს.გათენდება ღამე _ პასტორალი,გაბრწყინდება ასფრად თეთრი ფარჩა,გაიელვებს ცაზე ოქროს ეტლი...და შეიპყრობს მონატრება ღამის...თოვლი მოდის... მარტოობა თეთრი...თოვლი მოდის... მოლოდინის წამი...