პოეზია · ლირიკა
ლაბირინთი
მე მსხვერპლი ვარ საკუთარილოგინისათვის,მისი მსხვერპლი ვარ დაბადებიდან,სამუდამო, ვიდრე ბოლომდე...ჩემი ლოგინი ლაბირინთია,სადაც შეღწევა ისეთივე ურთულესია,როგორც იქიდან თავის დაღწევა.იქ არც მზე არის და არც მთვარეა,რომ გაანათოს სველი სიცხეერთმანეთში ჩახლართულილაბირინთის უჰაერო დერეფნებისა,ჰო, ერთმანეთში გადახლართული,ნერვებისგან დამსხვრეული თითებისმსგავსად...დაძინება რა სათქმელია,ძილს დრო ჭირდება, ჟამი, ეპოქა,მთელი კვირა, დეკადა და თუ მაინცდაგდო პატივი და მოგეახლა,ფერით, სუნით ვცნობ, რომ იქ არ მოვხვდი,სადაც მინდოდა,სადაც კარგ ბილიკს მიყავს ხოლმეადამიანი...ვცნობ-მეთქი, რადგან არ მეორდებაგასასვლელები, ოთახები, არც _ ჩრდილები,ვეღარავის და ვერაფერს ვეღარ ვპოულობდა თუ შემთხვევით ვინმე უცნობსგადავეყარე,დაზაფრულები,რახან ორივეს გვეშინია ერთიმეორის,მაინც დიდხანს, უხმოდ ვსაუბრობთ,განცვიფრებულნი საკუთარი ტელეპატიით...