პოეზია · ლირიკა
ოქროს თევზი
ეი, მეთევზევ, სცადე ერთხელაც,იქნებ, დღეს მაინც ამოვყვე ბადეს.რა იცი, ეგებ ოქროს თევზი ვარ,გცდის იღბალი და ფეხდაფეხ დაგდევს.მიდი, უფრო შორს ისროლე ბადე,ნაპირთან ახლოს არ მიყვარს ცურვა.ნატვრის წამია! ახლა დამიჭერ!მელი და გულში კიდევაც გძულვარ.იცი, რად მიღირს, მეფურ სურვილებს,ჩემი ძალა და ნება ვაკმარო?ეი, მეთევზევ, ერთხელაც სცადე,ფეხქვეშ გაგიგო ეგებ სამყარო.მაგრამ გაშინებს სიღრმე და ვიცი,ლუკმა იშოვო _ ბევრია ეგეც!გაუტეხელი ფიცივითა ვართ _ერთმანეთს დღემდე ვერაფრით ვერგეთ.წყევლაა _ მსურდეს, ეგ სიღატაკეგიქციო ხელში ჯადოსნურ კვერთხად,შენ კი კოჭამდე წყალში იდგე დაერთი სამეფო სურვილიც ვერ თქვა.მე სასახლეებს ოქროთი ვავსებ,ვახშმად რომ გექცე, სადა მცალია?!შედი, მეთევზევ, შედი თამამად,სადაც უფსკერო ლურჯი წყალია.ისროლე ბადე! ღმერთს ასე უნდა,ნატვრა გასწავლო, სანამ ვარ ახლოს.ოქროს თევზი ვარ! ოქროს თევზი ვარ,არ შეცდე, ხელი არაფრით მახლო!ბადეს თავადვე ავცდები დღესაც,ყველას ვუსხლტები ხელიდან მარჯვედ,რადგან ღვთის თვალი ზღვის სიღრმეშიაცასი ათასი თევზიდან მარჩევს.ან იქნებ მე ვარ... მე _ მებადური,შენს მოხელთებას თავად ვაპირებდა ჩემთვის შენ ხარ ის ოქროს თევზი,ბადით ხელში რომ ველი ნაპირზე?