პოეზია · ლირიკა
ქარი
თბილისის ვერცხლისფერ მტვერში,ბურთივით დაგორავს ქარი,უსმენენ ქალები გერშვინს,მეც მინდა ვიყო ქალი.ცები--დაფლეთილი,ძველი ქოლგები,აირეკლავენ ვერცხლისფერ უდაბოს,ჯვარცმულ წმინდნთა წინმორბედისმიხმობს ყვირილის ხმა უზოუკვლო.მე კვლავ ვარსებობ!ანგელოზებითგაწბილებული,ჯიუტი ბავშვის სული - ჯოხით ნაცემი.კედელთა ტუსაღი,ისევ ლექსებს ვწერ,უწინდებურად.ავადმყოფური,ქალური ჟინით და გატაცებით.