პოეზია · ლირიკა
მეფე აღმაშენებელი
თვალად მზე და ხელად მწიფე,კაცად კაცი, ჟამად ჟამი,ჭრილობებზე მზის შუქს იფენს,ჩქარობს გაფრენილი წამი,მერმე ძმა-ძმობისას იტყვის,უფალს შეჰღაღადებს _ ამინ!იმის სიხარულის ნათელსდასდევს ვერაგობა შხამის.მაინც ვერსად წაბორძიკდეს,ვერსად დაეწიოს მშვილდი,ვინც, რომ იმის ზრახვებს მიხვდეს,ზეცა გაეხსნება შვიდი,თავზე დაადგება მცველადმთავარანგელოსი მშვიდი;მეფე მეფედ წოდებული,ყმა-ყმად, ანდა მზე-მსახურად,თავზე ალ-ცეცხლ-მოდებულიღმერთს და მამულს ემსახურა,ცას გაუღო გულის კარი,მიწას მისცა მხვნელ-მთესველი,დიდგორს დაადევნა ჯარი,თვალიც სინანულით სველიცად აღაპყრო, და მეუფემუწყალობა მტერზე ძლევა,კაცად კაცმა, მეფედ მეფემმიწად მიწა დაატყვევა,მერმე საგალობელ-ცრემლითცოდვის ბინდი გააძევა................................................მართალი ხარ! შენს სამართალსკვლავ სიმართლედ აქცევ შენვე;ისევ ქართულ დღეებს მართავ,ზეცა რეკს და ზღვანი ღელვენ,დროშა აღმიმართე ხანძთასდა ცხენ-რაშიც გამიგელვე.