პოეზია · ლირიკა
ცხოვრება… ჩიტი…
ერთხელ, ბავშვობაში,ბებიამ ფოტოგრაფთან მიმიყვანა(ბათუმის ბულვარი, მზე და მაგნოლია,ძველი ყავისფრად პრიალა სამფეხა აპარატი),ფოტოგრაფმა შავი ტილოს სიბნელიდანგამომძახა: "ჩემი ბიჭი, აბა ერთიკარგი ღიმილი და ჩიტი გამოფრინდება",აპარატის შავ თვალს მივაშტერდი...ჩიტი არ გამოფრინდა...ახლა ის ბიჭი აღარ ვარ,აღარც ზღვა მახსოვს კარგადდა მზეც ისე ვეღარ მწვავს.სამფეხა აპარატებიც დინოზავრებივით გადაშენდნენ...ვდგევარ, საკუთარ ცხოვრებას შევყურებდა ბნელი წიაღიდანჩიტის გამოფრენას ველი...