პოეზია · ლირიკა
უსათაურო
კი არ მოვფრინავდით, -ბაგირზე ჩამოკიდებულ,რკინის ჟანგიან ყუთში ვისხედით, -რომელიც კვნესით,ჭრიალით და გაჭირვებითეშვებოდა მთიდან ქალაქში.ის წვიმით სავსედა ბნელი სივრცე -განათებულ სადგურამდე,ხნულის მსგავსად გავიტანეთ,კვალი დავატყვეთ...აქედან ჩანდა: -როგორ მოსდევდნენ ქალაქისაკენმანქანები და ქუჩის ფანრებიზამთრის მდინარეს.გადაღლილი,მომწვანო წყალიაღუშფოთებლად თმობდა რბოლას,თითქოს კიდეც ჩერდებოდა,ხოლო ხიდები მხრებს იჩეჩავდნენ...რა ელოდა ბებერ მდინარესამ ძველ ქალაქშიწვიმისა და სიცივის მეტი?