პოეზია · ლირიკა
ვიხსენებ სათბურს და ვყიდულობ ძვირ ფასიან პომიდორს
გამომჭვირვალე საჯინიბოშიროცა დაგაბეს, მწვანე ჩითილო,ყბები ტკიოდათ ცელოფნის დროშებსქარის სილებით... და შენ ტიროდი.დაბალი ზეცის პატარა მზე კიხანმოკლედ ენთო, ალბათ ხვალამდისდა ძლივძლიობით დაჰქონდა მზერააღმოსავლიდან დასავალამდის.გარეთ როს მარტის მთვარე ჩამოლღვადა თაფლობისთვე დაეწყოთ კატებს,შენ გერგო წვიმის ტყუილი ტალღადა თოვლი ფხვიერ ქიმიკატების.როდესაც ჯინსით მოვიდა მიხა,უბეზე ხელი შეგავლო გზნებით,შენ იგონებდი ძალიან დიდხანსბუთხუზა შვილებს მწვანე ჭიპებით.- - - - - - - - - - -დახლებზე ეწყო ქინძი, პრასი დაპომიდორების პირამიდები,მე ჩამოვედი ჩქარ "ექსპრესიდან"და მათ წინაშე უხმოდ ვიდექი.და აქ თქვა მიხამ სიცილით _ "იმე"?!(ან რა ხათრი და რიდი იციან!)მაისის თვეში როდესაც წვიმებსშემოეპარათ რადიაცია.და როცა - "იმე?!" - სიცილით თქვა მან.მე პომიდორში მივეცი რვა მან.