პოეზია · ლირიკა
გრძელი სევდიანი ვახშამი (მთარგმნელი: ზვიად რატიანი)
ერთი ამბობდათუ როგორ ფარავენ ჩრდილები მინდორს, თუ როგორიწარმავალია ყველაფერი, თუ როგორ სძინავს გამთენიისასვიღაცას, დილა კი მოდის.
ერთი ამბობდათუ როგორ ყუჩდება ქარი, და როგორ ჩნდება ისევ,თუ როგორ არიან ხეების ქერქები ქარის კუბოები,მაგრამ უამინდობა გრძელდება.
ეს იყო გრძელი ღამედა ერთი ამბობდა რაღაცას მთვარეზე, რომელიც სითეთრეს აფენსგაყინულ მინდორს, და რომ წინ არ ჩანს არაფერიარ ჩანს იგივე.
ვიღაცამ ახსენაქალაქი, რომელშიც ომამდე ცხოვრობდა, და ოთახი ორი სინათლისჩრდილით კედელზე, ვიღაც ცეკვავდა, ვიღაც უყურებდაჩვენ თანდათან ვიჯერებდით,
რომ ღამე აღარ გაილევა. ერთიამბობდა-მუსიკა კი დასრულდა და ვერავინ შენიშნა - ისამბობდა რაღაცას ცაზე, პლანეტებზე, და ვარსკვლავებზე,თუ როგორი პატარები არიანო, როგორი შორი.