პოეზია · ლირიკა
მარადისობა და მესაფლავე
ჭრელი მტრედები კუბოს ასწევენ,ზარებს დარეკავს მიწების რიგი,დაუშენს წვიმა და ელვის ეტლიცის კრემიტებზე ასტეხავს ხრიგინს.
მოვარდნილ გრიგალს ფერწასულს, დაღლილს,ჩემს სიკვდილს კიდევ დაუმალავენ,შორს კი ვარსკვლავზე ბარით ჩაივლისმარადისობის ყრუ მესაფლავე.
აქ ჭოტი ძახილს წყალში გაურევს,შეკრთება სადღაც მკვდარი ბუნება,უკან კი მძლავრად დაიხმაურებსათასი ღამის უდაბურება.
როდესაც ყველა იქნება გრილი,როცა ლოდებიც ვერ დამფარავენ,წავა და ცისკენ დაიწყებს ტირილსმარადისობის ყრუ მესაფლავე.