პოეზია · ლირიკა
სიზმარი
სიელვარეში მარადზღაპრულ,საოცარ ფერთა,სად სანთლების შუქი აკლდებოდათმთლად ჩამოღვენთილთ,მე და სიკვდილი - ბრალმდებელი,შევედით ერთად,ანგელოსების შუა მჯდომიდაგვიხვდა ღმერთი.სიმშვიდემ მისმა, უსიცოცხლომ,შემაკრთო ძლიერ...საუკუნენი აციოდაფიფქებად თეთრად...ანგელოსებმა თვალნი აპყრესმის მეფურ იერს;- შენი ცხოვრება მოჰყევიო! -მიბრძანა ღმერთმა....მე დავამთავრე... ვთქვი სათქმელი.რაც უნდა მეთქვადა დავაშტერდი იმქვეყნიურბრწყინვალე ფერებს...შეუცნობელი გაოვებით შემხედა ღმერთმა:- სულ ეს იყოო შენი ყოფნა?! -მკითხა და მერეანგელოსებთან ისაუბრა დიდხანს, ფარულად,ღვთიურ სახეზე მრისხანება დაეტყო დიდი,ჩემი მოყვანა ჩაუთვალადანაშაულად,- ისევ სიცოცხლეს დაუბრუნე! -უბრძანა სიკვდილს.