პოეზია · ლირიკა
დედას
ჩემთვის რა იყო ეს საღამო…არავინ იცის.მე მივდიოდი, შორს რჩებოდაყრმობის ბუნება,დედავ, გრიგალში გადაკარგულსწუხილით მიცდითდა ჩემს სიცოცხლეს ლოცულობთ დაჩემს დაბრუნებას.როდესაც ვწევარ ცივ სანგარში დაბრძოლა დამღლის,მოდის თქვენი ხმა, როგორც კვნესასაკუთარ ძვლების,და თქვენ რომ არა, თქვენი ლოცვა,მე, ჩვილი, ბალღი,ამ სასტიკ გრიგალს ვერ გავუძლებდი.გახსოვთ თენება?მე გტოვებდით თქვენა და თბილისს,თქვენ არ ტიროდით; წვიმა სცრიდა,სციოდა ქუჩებს,ერთი თენება გულს ააგდებს, დაფარავსთრთვილით.და სხვა ათასი ვერც გაალხობს,ვერც დააყუჩებს.მთაწმინდის თავზე ინგრეოდანისლის ნინევი,ინგრევდა წუხილს, განშორებას,დარჩენის წადილს,შორს მიქანავდა ორთქლმავალი,როგორც ირემიდა მეც – ესოდენ ახლობელიმთაწმინდისათვის.თქვენ მაპატიეთ, თუ დავკარგებავშვის სიცილი,თუ ჩემს თვალებში საშინელისხივი კიაფობს.ჰკითხეთ ქარს, ეგებ, მან გიამბოთჩემი სიკვდილიდა უცნაური დაბადება ჩემი გიამბოთ.მე გამარჯვება დამაბრუნება თქვენთან,სწორებთან,მე გამარჯვება გადამიყვანს თქვენი მდუღარეცრემლს მაგონებდა,და ის ცრემლები გამარჯვების გზებსმიქეზებდნენ.