პოეზია · ლირიკა
პირველი თოვლი
გადმოდგები აივანზედილით სისხამდა თოვლისფერ თავშალს თავზეწამოისხამ.თოვს, თოვლია, მზის სხივებიისევ გრთავენ,შინ რა გინდა, გარეთ გამო,მეგუნდავე.შენთან მინდა გუნდაობა,სხვასთან არა,მოიხედე, თავშლით სახესნუ იფარავ,მოვალ ჩუმად და შენს დალალსმოვიპარავ.გინდ გაჯავრდი და მთუთქავდესშენი რისხვა,მაინც გეტყვი: მითხრეს, თურმეჩემი ხნის ხარ.რად გაწითლდი, ჩემო ხვითოვ,განა შეგრცხვა?რა ვქნა, გოგოვ, სულ დამთუთქაშენმა ცეცხლმა.თოვს, გეძახი, მემალებიდა დარდით ვწევ თუთუნს,ნუთუ აღარ გებრალები,არ გიყვარვარ ნუთუ?