პოეზია · ლირიკა
მეძახის
მეძახის შენი ბიბინა ველიდა შენი დიდი სინათლის ღვარი,შენი ცის ფერი, შენი მზის ჩქერი,შენი წარსული და მომავალი.
შენი მარადი სიცოცხლე ფეთქავს,მშვენებით ღვივი, იღვრები სითბოდდა რაც სიმაღლე არსებობს ქვეყნად _შენ ხარ, ყველაზე მაღალო ფიქრო.
მინდა შენი ცით სული ავივსო,შენი ცხელი მზით გული გავრუჯო,ჩემო თბილისო, ჩემო კრწანისო,ჩემო ხერთვისო და არტანუჯო.
ხმა გამაგონე გულის გამღებიდა სიყვარულის მადლი მომფინე,დამალოცვინე შენი ბარებიდა შენი ზვრები დამაკოცნინე.
შენი ცვარ-ნამის სუნთქვა მეძახის,მოლზე მძივებად გაბნეულების,გადაფოთლილი შენი ვენახი,შენი ჭალა და ანეულები.
შენი “ლილეო” და შენი “ნანა” _ჩვენი სიცოცხლის ტკბილი ბანგები,ჟუჟუნა წვიმა, შრიალა ყანა,მზით შემოსილი განთიადები.
მეძახის შენი ფუძე და კარიდა გადაუხდელ ვალით მავალებსშენი სინათლის უწყვეტი ღვარი,შენი წარსული და მომავალი.