დიტო გელოვანი. ჩვენი სახელია ჯონდი
დიტო გელოვანი. ჩვენი სახელია ჯონდი
[დიტო გელოვანი, გაზეთი ”ვერსია”, ის, რაც ხდებოდა წინა კვირაში]მეთქი, ჩამოვა სხეფერი და წაგვიყვანს ნატოში, მაგრამ თქვენც არ მომიკვდეთ.
სხეფერი ბევრს შეხვდა და ბევრიც ილაპარაკა. რომ ვუსმენდი, ქართული აკადემიის წევრი მეგონა – არახუნებდა ერთი და იგივეს და იყო ასე.
მართალია, რასაც არახუნებდა სწორად არახუნებდა, მაგრამ რახუნი მაინც რახუნია. აბა, მეტი დემოკრატია რომ არის საჭირო, სასამართლო სამართლიანი რომ უნდა იყოს, ხოლო მედია – თავისუფალი, კერძო საკუთრებას, რაც არ უნდა ნაციონალური იყოს, ბინძური თათებით რომ არავინ უნდა ეხებოდეს და ა.შ. ეგ ყველაფერი ჩვენც ვიცით, მაგრამ ჩვენც ისე ვართ, როგორც გასული კვირა – თან ვიცით და თან არ ვიცით. ჩვენი ცხოვრება გასული კვირაა.
სხეფერის ვიზიტიდან ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ნატომდე ერთი ნაბიჯი დაგვრჩა და ამ ნაბიჯს დემოკრატიული არჩევნები ჰქვია. ეს ნაბიჯია, ჯერ რომ არ გადაგვიდგავს და პარლამენტში მიშას გამოსვლას რომ ვუსმინე, მე მგონიკარგა ხანს ვერც გადავდგავთ. ერთი იმიტომ, რომ ხელისუფლებაა არადემოკრატიული და მეორე – ოპოზიციაც არადემოკრატიულია.
სხეფერი მართლაც ბევრს შეხვდა, მაგრამ არ შეხვდა ოპოზიციას. ოპოზიციას რომ ვამბობ, იმათ ვგულისხმობ, პარლამენტში რომ არ შევიდნენ, თორემ პარლამენტში რომ სხედან ის არც ოპოზიციაა და არც არაფერი – არც მიწისაა არც ცისა, ანუ არც ნატოსია და არც ვარშავის ხელშეკრულების, არც ევროკავშირისაა და არც ესენგესი. თუ ვინმესია – მიშასია, რადგან მიშა მაგარია.
აბა, სხეფერს მე ვინ მიმაკარებდა? ამიტომ, შევეცადე წარმომედგინა მისი შეხვედრა ჯონდი ბაღათურიასთან და სხვებთან, რომლებსაც არც კი ვიცი რა დავარქვა.
სხეფერი შევიდა, მიესალმა და უთხრა: ”მე მქვია იააპ დე ჰოოპ”. ამათ კი, ერთხმად უპასუხეს: ”ჩვენ გვქვია ჯონდი”. სხეფერი დაიბნა: ”ნუთუ, ყველას ჯონდი გქვიათ?” და ატყდა ყაყანი, ერთმანეთს აღარ აცლიდნენ, ყველა ცდილობდა ხმა მიეწვდინა საპატიო სტუმრისთვის, მაგრამ წარმოუდგენელ ღრიანცელში რამის გარჩევა შეუძლებელი იყო. “უცნაური ხალხია” - გაიფიქრა სხეფერმა, ჩაჯდა ავტობუსში და გორში წავიდა.
ერთი წლის განმავლობაში ყველა სიღნაღში მიჰყავდათ და თავს იწონებდნენ – აი, რა ლამაზია საქართველოო, ახლა ყველა გორში მიჰყავთ – აი, რა დანგრეულია საქართველო. არადა, ვინც ჩამოდის, ყველა ხედავს თბილისის საერთაშორისო აეროპორტს და ყველამ იცის, თუ რა დანგრეულია საქართველო.
წვიმა იყო, გადაიღო, მზემ პირი დაიბანა... წვიმამ პირდაპირ აეროპორტის დარბაზში გადაიღო, წყალი იდგა კოჭებამდე, თვალთან თითს ვერ მიიტანდი, იყო საინფორმაციო ვაკუუმი. “კურიერში” ერთმა მგზავრმა თქვა, ინფორმაციული შიმშილისგან კინაღამ ყველამ წერილები წავიღეთო. აეროპორტის პიარის უფროსმა კი განაცხადა, არაფერი ისეთი არ მომხდარა, აეროპორტი ჩვეულ რეჟიმში აგრძელებდა მუშაობასო. არავითარი უფლება არ მაქვს რომელიმეს ნათქვამში ეჭვი შევიტანო და ამიტომ ასეთი სურათი იხატება: ჭერი ჩამოინგრა, შუქი გამოირთო, ტაბლოები ჩაქრა და ხალხი შეშინდა, მაგრამ ეს ყველაფერი აეროპორტის ჩვეული რეჟიმია.
მეგობრებმა ასეთი ინფორმაცია გაავრცელეს: “როგორც ”ინტერპრესნიუსთან” საუბრისას თბილისის აეროპორტის მმართველი კომპანიის ”ტავ ჯორჯიას” პიარსპეციალისტმა თეა ტაბიძემ განაცხადა, ზარალი ითვლება, მთლიანად მას აანაზღაურებს აეროპორტის მმართველი კომპანია ”ტავ ჯორჯია”.
მან ასევე აღნიშნა, რომ ძლიერი წვიმის შედეგად დაზიანდა აეროპორტის მოფრენის დარბაზი, იატაკი წყლით დაიფარა. მისი თქმით, კომპანიას აგვისტოში უნდა დაესრულებინა აეროპორტის სახურავის ზედა ფენის შეცვლა მყარი მასალით. უამინდობისა და ომის გამო, უცხოელი მუშები უარს აცხადებდნენ თბილისში ჩამოსვლასა და სამუშაოს დასრულებაზე და სწორედ ეს ნაწილია დაზიანებული სტიქიის შედეგად".
ანუ: როდის ქარმა აეროპორტს სახურავი გადახადა, იმის შემდეგ წელიწადზე მეტი გავიდა, სახურავი კი არა და არ ჩანს. მე მგონი, საქართველოში უმალ დემოკრატიული არჩევნები ჩატარდება, ვიდრე აეროპორტის სახურავს რამე ეშველება. რაც შეეხება მუშებს, ეტყობა ისინი ქურთისტანის მუშათა პარტიას თანაუგრძნობენ და რუსეთთან არიან შეკრულები. რა სამწუხაროა, რომ საქართველოში ყველა მუშა დასაქმებულია.
წვიმის შედეგად აეროპორტის ტერიტორიაზე არსებული რკინიგზის სადგური დაიტბორა, მაგრამ აეროპორტისგან განსხვავებით, მგზავრებს დისკომფორტი ნამდვილად არ უგრძვნიათ. აღნიშნულ სადგურში მგზავრები საერთოდ არ შედიან. ჰა-ჰა, ათასში ერთხელ იქ ნინა წკრიალაშვილმა და ვიდეოოპერატორმა შეიხედონ - “ერთი ბილეთი სოხუმამდე”.
გორელ ნინა წკრიალაშვილზე გამახსენდა... თბილისში კანადელი ბრაიან ადამსი იყო ჩამოსული და რიყეზე კონცერტი გამართა. კონცერტამდე და კონცერტის შემდეგ დაათვალიერა თბილისი, გადაიღო ფოტოები, მაგრამ, რაც ყველაზე მთავარია, მოახერხა და ავლაბრის რეზიდენციაში მიხეილ სააკაშვილს ესტუმრა. ადამსი მესამე მომღერალია, რომელსაც პატივი ხვდა, ავლაბრის რეზიდენცია დაეთვალიერებინა. პირველი იყო ლექს-სენი, რომელმაც მიშას კიდევ ერთხელ შეჰფიცა ძმობა, ხოლო ლექს-სენის შემდეგ იქ იმყოფებოდა ნინა წკრიალაშვილი, როდესაც ღირსების ორდენი მეორედ დაიბნია მკერდზე.
ამბობენ, ნინა წკრიალაშვილი ბრეჟნევის შვილიშვილიაო. თუ დიქციით და ორდენებისადმი სიყვარულით ვიმსჯელებთ, მაშინ მართლაც ბრეჟნევის შვილიშვილი გამოდის.
გასულ კვირაში ძალიან გააქტიურდა ანზორ ბურჯანაძის ქალიშვილი. მიშამ ინგლისელებს ინტერვიუ მისცა. სააკაშვილის თქმით, ამერიკული ორგანიზაციის მიერ ჩატარებული გამოკითხვების შესაბამისად, მისი რეიტინგი 75 პროცენტზე მეტია მაშინ, როდესაც ნინო ბურჯანაძის რეიტინგი ბოლო დროს გაკეთებული მკვეთრი განცხადებების შემდეგ 36 პროცენტიდან – 30 პროცენტამდე შემცირდა.
და აღშფოთებულმა ნინომაც დრო იხელთა: “ჩემთვის ცოტა უცნაურია, როდესაც პრეზიდენტი ამ თემას უთმობს დროს. ეს კიდევ უფრო უცნაურია, იმ ფონზე, როდესაც ქვეყანაში არის მართლაც მძიმე მდგომარეობა”.
დავამატებდი, რომ ქვეყანა ცუდ მდგომარეობაში აღმოჩნდა სააკაშვილის პრეზიდენტობისა და ბურჯანაძის სპიკერობის პერიოდში. თუმცა, ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ თვითონ ნინო შესანიშნავ მდგომარეობაში იმყოფება. მასთან თვით ჯონდი ბაღათურიამ გააბა პოლიტიკური ფლირტი. პოლიტიკურიო – უბრალოდ, სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე, თორემ სად არის პოლიტიკა? ერთი ცდილობს, რომ ბევრი ჭამოს, ხოლო მეორე მუდმივად იმის ფიქრშია, რომ რაც ჭამა ტკბილად შეირგოს და წარმატებით მოინელოს.
ჯონდიმ ნინოს აგვისტოს მოვლენებთან დაკავშირებით საპარლამენტოს საგამოძიებო კომისიის ხელმძღვანელობას შესთავაზა: ”მე დიდი სიამოვნებით შევთავაზებდი კომისიის ხელმძღვანელობას პარლამენტს გარეთ მყოფი ოპოზიციიდან ყველაზე გავლენიან, წონად ფიგურას ნინო ბურჯანაძეს”. მოკლედ, ჯონდი სულ წავიდა ხელიდან და უკვე აღარ მალავს, რას გააკეთებდა სიამოვნებით. ვინ ეკითხება, ვის დაკარგვია... მერე რა, რომ საქართველოს მალე ჯონდისტანი დაერქმევა?
სანამ ჯონდი ნინოს ეკურკურება, გიორგი თარგამაძე ბევრს ლაპარაკობს და ბევრსაც მოგზაურობს. გასულ კვირაში ვაშინგტონში გაემგზავრა. სულ გადაირია ეს ხალხი. სულ მიკვირდა, ნოემბერში ოპოზიციამ თარგამაძე გვერდით როგორ დაიყენა-მეთქი და ახლა, ა, ბატონო, უკვე ამერიკაშია. თარგამაძის ჯგუფში სულ ჟურნალისტები არიან პრეს-რელიზების გავრცელება მათ საყვარელ საქმიანობას (ჰობი) წარმოადგენს: “შეხვედრების დღის წესრიგი ძირითადად აგვისტოს მოვლენების შემდეგ საქართველოს სამომავლო პოლიტიკური განვითარების, უსაფრთხოების მექანიზმებისა და ეკონომიკური აღორძინების საკითხებს შეეხება”.
აღორძინების საკითხებსო! უკვე წელიწადია ეს ბიჭი პოლიტიკურ მარაქაში გაერია, ხან ვის ეფიცება ერთგულებას და ხან ვის, მაგრამ თავში არავის მოსვლია აზრად, რომ ასთან აღორძინების საკითხებზე ესაუბრა. არც იმით დაინტერესებულა ვინმე, რისი იმედი აქვს თარგამაძეს. მე კი ვიცი, მაგრამ ვაი რომ ნავთის რიგში მივიცვალე მშვიდი გარდაცვალებით. მიცვალებულები კი, აწ გარდაცვლილი ჯეიმს ჰედლი ჩეიზი დამერწმუნება, არ ლაპარაკობენ.
ნიკა გვარამია კი ლაპარაკობს და იმედოვნებს, რომ სერგეი ბაღაფში და ედუარდ კოკოითი სასამართლოს მიერ ძებნილებად ძალიან მალე გამოცხადდებიან. ძებნილი და ჯერონიმო გამახსენდა. სად არიან, რას აკეთებენ...
ცოტნე გამსახურდიასაც ეძებდნენ, მიაგნეს, დაიჭირეს და გაუშვეს. კაცს ჯაშუშობა და შეთქმულება ბრალდებოდეს, მაგრამ გირაოთი ათავისუფლებდნენ, პირველად გავიგე. ცოტნეს გათავისუფლებას ახსნა მისივე ადვოკატმა მოუძებნა – ცოტნემ ჯაშუშობა და შეთქმულებაში მონაწილეობა უარყოო. ეგრე, ერთხელაც იქნება, კოკოითს და ბაღაფშსაც დაიჭრერნ, მერე ესენი სეპარატისტობას უარყოფენ და გირაოთი გათავისუფლდებიან. პლუს, გამსახურდიას კაცის დაჭრაც უღიარებია და ადვოკატმა ესეც დამატებით საფუძვლად მიიჩნია – მეტი რა გინდათ, გამოძიებასთან თანამშრომლობსო. საერთოდ, ეს გამსახურდიები, რაც თავი მახსოვს, სულ ეგეთ უწყებებთან თანამშრომლობენ.
რას არ გაიგებ... მიშა ნიუ იორკში გაემგზავრა და ჯერ კიდევ გადახურულ აეროპორტში ასეთი რამ თქვა: “უნდა გაგრძელდეს ჩვენი განვითარება და დემოკრატიის გაძლიერება”. ნება მიბოძეთ, კიდევ ერთხელ გადავიჭრა მოგონებებში. მახსოვს, როდესაც არ იყო შუქი, გაზი, პური და წყალი, ძალიან პოპულარული იყო ასეთი სიმღერა: “იდღეგრძელე, საქართველოვ, კიდევ უფრო აღორძინდი”.
რას არ გაიგებ... მაგალითად ასეთ ამბავს: დედოფლისწყაროს ¹1 საჯარო სკოლაში სასწავლო პროცესი ჩაშლილია. ამის შესახებ ”ინტერპრესნიუსს” ”ადამიანის უფლებათა ცენტრიდან” განუცხადეს. მათი ცნობით, ¹1 საჯარო სკოლის დირექტორი მაია ლაპიაშვილი სასწავლო პროცესის ჩაშლაში დედოფლისწყაროს მუნიციპალიტეტის გამგებელს ლევან ნატროშვილს და კახეთის გუბერნატორის მოადგილეს გიორგი ბოტკოველს ადანაშაულებს. მისი თქმით, გუბერნატორის მოადგილე გამგებლის დედას მფარველობს, რომელსაც ამავე სკოლის დირექტორობა დიდი ხანია სურს”.
თუ პრეზიდენტის დედას რექტორობა სურს, დიდი ამბავი, გამგებლის დედას სკოლის დირექტორობა უნდოდეს, მაგრამ ამ ამბავში მე ერთ ფრაზა მომეწონა - “გუბერნატორის მოადგილე გამგებლის დედას მფარველობს”. მაშინ, არც ის არის გამორიცხული, რომ პრეზიდენტის დედას იუნესკოს გენერალური მდივანი მფარველობდეს.
რას არ გაიგებ... გიორგი თარგამაძის განცხადებით, კითხვაზე “ვინ დაიწყო ომი?” “ქრისტიან-დემოკრატებს” ნათელი პასუხი გააჩნიათ - “ომი რუსეთმა, 20 წლის წინ დაიწყო. ამ წლების განმავლობაში რუსეთი საქართველოზე ცდილობდა გავლენის აღდგენას”.
მთელმა მსოფლიომ იცის? აბა, ასლან აბაშიძესაც სცოდნია და ეგ არის! 20 წლის წინ დაიწყო? მერედა, სად იყო ამდენ ხანს თარგამაძე? სად იყო და, როდესაც იური ლუჟკოვი და ასლან აბაშიძე ტკბილად ბაასობდნენ, გიორგი თარგამაძეს მკლავზე “ჩაის ტილო” ჰქონდა გადაკიდებული და სუფრას ემსახურებოდა. ზუსტად ეგრე იყო და ნუ დაიწყებს ახლა მაგდა ანიკაშვილი, სუფრას კი არ ემსახურებოდა, ყავას ადუღებდაო. სუფრას ემსახურებოდა და ნასუფრალზე ნერწყვი მოსდიოდა. ეგ-რე ი-ყო!!!
რატომ გიკვირთ? ჯონდისტანში ყველაფერი ხდება და ყველაფერი ხდება იქ, სადაც “მიშა მაგარია” და სადაც გოკა გაბაშვილს ლაპარაკის უფლება აქვს. ”და ახლა მთავარია, მტერს ვუჩვენოთ, რომ ვერ გატეხა ჩვენი მორალი, ეკონომიკა ვერ დაანგრია და ვერ გატეხა ჩვენი ცხოვრების წესი“, – განაცხადა გაბაშვილმა.
ხომ გაიგეთ, რომ რას არ გაიგებ? აი, კიდევ რა გავიგე: საპარლამენტო ოპოზიცია ქვეყანაში შერიფის ინსტიტუტის შემოღების ინიციატივით გამოვიდა. გია თორთლაძის თქმით, ამ ინსტიტუტს საკმაო წარმატება ჰქონდა ამერიკაში. შერიფების დანიშვნა კი არჩევნებით უნდა მოხდეს.
ეტყობა, ევერესტს მიარტყა თავი. ნახვამდის-მეთქი!!!
ი. (ისა...) მგონი, მემარჯვენეები და ნინო ბურჯანაძე ფიც-ვერცხლის ჭამას აპირებენ. ვერცხლს მემარჯვენეები ჩამოვლენ, საერთო საქმეს ნინო თბილ-თბილი პლედებით შეეწევა. ამას არ უნდა ფიცი-მტკიცი. დათო ექიმი იქნება, ნინო – ლიდერი, ხოლო მეწარმე... ალბათ – ანზორი. მაყვალას ანზორი ტიპია პაზორნი – ვაკელი კაჭკაჭები ტელეფონზე ჭორაობენ.
http://presa.ge/index.php?text=news&i=4049