დათო აფრასიძე _ ჩვენ უფრო რეალისტურად უნდა დავინახოდ ჩვენი შესაძლებლობები და საქართველოს ადგილი საერ
დათო აფრასიძე _ ჩვენ უფრო რეალისტურად უნდა დავინახოდ ჩვენი შესაძლებლობები და საქართველოს ადგილი საერთაშორისო პოლიტიკაში
ბატონო დავით, საქართველოსთან ომის გამო რუსეთის შესახებ ევროკავშირისა და ევროსაბჭოს მიერ მიღებული მკაცრი დადგენილებების მიუხედავად, ევროკავშირის პრეზიდენტის ნიკოლა სარკოზისა და ევროკომისიის თავმჯდომარის ჟოზე ბაროზოს განცხადებები იმაზე მიუთითებს, რომ ევროპა რუსეთს თანმშრომლობის ხელს უწვდის. რა უნდა ვიფიქროთ, ევროპა ეგუება რუსეთის ამბიციას, მხოლოდ რუსეთს ჰქონდეს კავკასიაზე ექსკლუზიური უფლება, თუ რა ხდება?
სამწუხაროდ, არ უნდა გვქონდეს ძალიან დიდი მოლოდინები იმისა, რომ საქართველოს საკითხი იქნება ერთადერთი და ექსკლუზიური ევროპა-რუსეთის ურთიერთობებში. აქედან გამომდინარე, ჩვენ უფრო რეალისტურად უნდა დავინახოთ ჩვენი შესაძლებლობები და ჩვენი ადგილიც საერთაშორისო პოლიტიკაში. განსაკუთრებით მანამ, ვიდრე არ არის გარკვეული ამერიკის ახალი ადმინისტრაციის ხედვები კავკასიის რეგიონთან მიმართებაში.
ძალიან სამწუხაროა, რომ ევროპელები, განსაკუთრებით მედვედევის განცხადებების შემდეგ ირჩევენ რუსეთთან თანამშრომლობას. არ მგონია, რომ რუსეთი ექვემდებარებოდეს ჩართვას იმ პროცესებში, რომლის იმედიც ევროპას აქვს. ამიტომ, თუ ჩვენ ჩავთვლით, რომ ევროპელებს სურთ რუსეთთან ურთიერთობაში ახალი გზების გამონახვა, მაშინ კიდევ ერთხელ უნდა დავიცადოთ და დაველოდოთ იმას, რომ ეს იმედები ევროპას გაუცრუვდება. დარწმუნებული ვარ, კრემლი ევროპის მხრიდან რუსეთის მიმართ დათმობებს ევროპის სისუსტედ აღიქვამს, ეს კი, ძალიან ცუდ შედეგებს გამოიღებს.
უდავოა, აშშ-ს ახლად არჩეული პრეზიდენტი საგარეო პოლიტიკაში გაითვალისწინებს ამერიკელ მოქალაქეთა დაკვეთას იმის თაობაზე, რომ აშშ-ს გავლენა რაც შეიძლება ნაკლებად იყოს მსოფლიოს სხვადასხვა რეგიონში. ასეთ ვითარებაში რას შეიძლება ელოდოს საქართველო ამერიკისგან?
ევროპის სურვილი, ითანამშრომლოს რუსეთთან არის ევროპელების გზა, მიდგომა და არა მათი სტრატეგიული ხედვა იმისა, რომ რუსეთთან ურთიერთობის დასარეგულირებლად შეიძლება ყველა საკითხი გადაიდოს და გაიწიროს. ევროპას კარგად უნდა ესმოდეს, რომ ევროპა რაც უფრო მეტს დაუთმობს რუსეთს, იგი ევროპისაგან მეტს მოითხოვს.
გეთანხმებით, რომ ახალი პრეზიდენტის მმართეველობის პირობებში ამერიკა შეიძლება საკუთარ თავზე ორიენტირებული გახდეს და ნაკლებად ჩაერიოს საერთაშორისო საკითხებში. ყოველ შემთხვევაში ახალი ადმინისტრაციის პირველი ვადის დროს ხელისუფლება უფრო ორიენტირებულია ამერიკის შიდა პრობლემებზე. ბუშიც კი პირველი ვადის დროს ცდილობდა ყოფილიყო ამერიკის შიდა პრობლემებზე ორიენტირებული, მაგრამ 2001 წლის სექტემბერმა აიძულა იგი სწრაფად გადართულიყო საერთაშორისო საქმეებზე.
რა თქმა უნდა, ეს საფრთხე არსებობს. მაგრამ ობამას შემთხვევაში, ის ბუშისაგან იბარებს ამერიკას, რომელსაც შიდა პრობლემების გარდა უამრავი პრობლემები აქვს ქვეყნის გარეთაც. ამერიკა ვერ გაექცევა ირანის საკითხს და აქედან გამომდინარე, ვერც რუსეთთან ურთიერთობას. ამდენად, მე მაინც მგონია, რომ ევროპელებისაგან განსხვავებით, ამერიკა თავს უფლებას ვერ მისცემს, ის საკითხები, რომელიც რუსეთს უკავშირდება გვერდზე გადადოს. ეს რომ ასე არ მოხდეს, თავად რუსეთი აქტიურობს და ყოველდღე სულ უფრო და უფრო აგრესიულ განცხადებებს აკეთებს და შესაბამის ნაბიჯებს დგამს.
"ნიუ იორკ თაიმსში" გამოქვეყნებული სტატია იმაზე მიუთითებს, რომ რუსეთი არც ენერგიასა და არც ფინანსებს არ ზოგავს საიმისოდ, რომ ომის დაწყების ქართული ვერსია კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენოს. მაშინ, როცა ამ მიმართულებით ქართული მხრიდან ცოტა რამ თუ კეთდება, რა უნდა გააკეთოს საქართველოს ხელისუფლებამ?
უნდა გაგრძელდეს იმ საპარლამენტო კომისიის მუშაობა, რომელმაც საქმიანობა დიდი ზარ-ზეიმით დაიწყო. რატომღაც მისი საქმიანობა მიჩუმათდა. ამ საკითხებზე მუშაობა ქვეყნის შიგნით უნდა გაგრძელდეს. გარდა ამისა, ჩვენ ყოველდღე მკაფიოდ უნდა ვაცხადოთ, რომ მივესალმებით ამ საკითხებზე საერთაშორისო კომისიის შექმნასა და მუშაობას. ჩვენ ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ, რათა ამგვარი კომისია შეიქმნას და კომისიის წევრები მაქსიმალურად ჩავაყენოთ საქმის კურსში აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში აგვისტომდე არსებულ ვითარებაზე და აგვისტოს მოვლენებზე.
უდავოა, რუსეთის მხრიდან გაგრძელდება ამ საკითხებში საერთაშორისო თანამეგობრობის დეზინფორმირება. ფაქტია, რომ ჩვენ ცუდ მდგომარეობაში აღმოვჩდით _ ვითარება დაამძიმა აშშ-ში ადმინისტრაციის ცვლილებამ, ევროპის მხრიდან იმ სიგნალებმა, რომელიც რუსეთის მიმართ ისმის. კრემლისადმი ევროპის დამოკიდებულება რუსეთს აძლიერებს და მორალურად და ფსიქოლოგიურად უმტკიცებს აზრს, რომ ისინი სწორად იქცევიან. დარწმუნებული ვარ, ევროპელები ამას ხედავენ, მაგრამ ვერ ვხვდები, რუსეთთან ამ ურთიერთობებზე რატომ მიდიან. რუსეთი აგვისტოს მოვლენებთან დაკავშირებით საერთაშორისო თანამეგობრობის დეზინფორმირებას კიდევ უფრო მეტად გაააქტიურებს. რუსეთს სჯერა, რომ საერთაშორისო ვითარება კრემლის სასარგებლოდ იცვლება.
"ინტერპრესნიუსი"
კობა ბენდელიანი
ძალიან სამწუხაროა, რომ ევროპელები, განსაკუთრებით მედვედევის განცხადებების შემდეგ ირჩევენ რუსეთთან თანამშრომლობას. არ მგონია, რომ რუსეთი ექვემდებარებოდეს ჩართვას იმ პროცესებში, რომლის იმედიც ევროპას აქვს. ამიტომ, თუ ჩვენ ჩავთვლით, რომ ევროპელებს სურთ რუსეთთან ურთიერთობაში ახალი გზების გამონახვა, მაშინ კიდევ ერთხელ უნდა დავიცადოთ და დაველოდოთ იმას, რომ ეს იმედები ევროპას გაუცრუვდება. დარწმუნებული ვარ, კრემლი ევროპის მხრიდან რუსეთის მიმართ დათმობებს ევროპის სისუსტედ აღიქვამს, ეს კი, ძალიან ცუდ შედეგებს გამოიღებს.
უდავოა, აშშ-ს ახლად არჩეული პრეზიდენტი საგარეო პოლიტიკაში გაითვალისწინებს ამერიკელ მოქალაქეთა დაკვეთას იმის თაობაზე, რომ აშშ-ს გავლენა რაც შეიძლება ნაკლებად იყოს მსოფლიოს სხვადასხვა რეგიონში. ასეთ ვითარებაში რას შეიძლება ელოდოს საქართველო ამერიკისგან?
ევროპის სურვილი, ითანამშრომლოს რუსეთთან არის ევროპელების გზა, მიდგომა და არა მათი სტრატეგიული ხედვა იმისა, რომ რუსეთთან ურთიერთობის დასარეგულირებლად შეიძლება ყველა საკითხი გადაიდოს და გაიწიროს. ევროპას კარგად უნდა ესმოდეს, რომ ევროპა რაც უფრო მეტს დაუთმობს რუსეთს, იგი ევროპისაგან მეტს მოითხოვს.
გეთანხმებით, რომ ახალი პრეზიდენტის მმართეველობის პირობებში ამერიკა შეიძლება საკუთარ თავზე ორიენტირებული გახდეს და ნაკლებად ჩაერიოს საერთაშორისო საკითხებში. ყოველ შემთხვევაში ახალი ადმინისტრაციის პირველი ვადის დროს ხელისუფლება უფრო ორიენტირებულია ამერიკის შიდა პრობლემებზე. ბუშიც კი პირველი ვადის დროს ცდილობდა ყოფილიყო ამერიკის შიდა პრობლემებზე ორიენტირებული, მაგრამ 2001 წლის სექტემბერმა აიძულა იგი სწრაფად გადართულიყო საერთაშორისო საქმეებზე.
რა თქმა უნდა, ეს საფრთხე არსებობს. მაგრამ ობამას შემთხვევაში, ის ბუშისაგან იბარებს ამერიკას, რომელსაც შიდა პრობლემების გარდა უამრავი პრობლემები აქვს ქვეყნის გარეთაც. ამერიკა ვერ გაექცევა ირანის საკითხს და აქედან გამომდინარე, ვერც რუსეთთან ურთიერთობას. ამდენად, მე მაინც მგონია, რომ ევროპელებისაგან განსხვავებით, ამერიკა თავს უფლებას ვერ მისცემს, ის საკითხები, რომელიც რუსეთს უკავშირდება გვერდზე გადადოს. ეს რომ ასე არ მოხდეს, თავად რუსეთი აქტიურობს და ყოველდღე სულ უფრო და უფრო აგრესიულ განცხადებებს აკეთებს და შესაბამის ნაბიჯებს დგამს.
"ნიუ იორკ თაიმსში" გამოქვეყნებული სტატია იმაზე მიუთითებს, რომ რუსეთი არც ენერგიასა და არც ფინანსებს არ ზოგავს საიმისოდ, რომ ომის დაწყების ქართული ვერსია კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენოს. მაშინ, როცა ამ მიმართულებით ქართული მხრიდან ცოტა რამ თუ კეთდება, რა უნდა გააკეთოს საქართველოს ხელისუფლებამ?
უნდა გაგრძელდეს იმ საპარლამენტო კომისიის მუშაობა, რომელმაც საქმიანობა დიდი ზარ-ზეიმით დაიწყო. რატომღაც მისი საქმიანობა მიჩუმათდა. ამ საკითხებზე მუშაობა ქვეყნის შიგნით უნდა გაგრძელდეს. გარდა ამისა, ჩვენ ყოველდღე მკაფიოდ უნდა ვაცხადოთ, რომ მივესალმებით ამ საკითხებზე საერთაშორისო კომისიის შექმნასა და მუშაობას. ჩვენ ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ, რათა ამგვარი კომისია შეიქმნას და კომისიის წევრები მაქსიმალურად ჩავაყენოთ საქმის კურსში აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთში აგვისტომდე არსებულ ვითარებაზე და აგვისტოს მოვლენებზე.
უდავოა, რუსეთის მხრიდან გაგრძელდება ამ საკითხებში საერთაშორისო თანამეგობრობის დეზინფორმირება. ფაქტია, რომ ჩვენ ცუდ მდგომარეობაში აღმოვჩდით _ ვითარება დაამძიმა აშშ-ში ადმინისტრაციის ცვლილებამ, ევროპის მხრიდან იმ სიგნალებმა, რომელიც რუსეთის მიმართ ისმის. კრემლისადმი ევროპის დამოკიდებულება რუსეთს აძლიერებს და მორალურად და ფსიქოლოგიურად უმტკიცებს აზრს, რომ ისინი სწორად იქცევიან. დარწმუნებული ვარ, ევროპელები ამას ხედავენ, მაგრამ ვერ ვხვდები, რუსეთთან ამ ურთიერთობებზე რატომ მიდიან. რუსეთი აგვისტოს მოვლენებთან დაკავშირებით საერთაშორისო თანამეგობრობის დეზინფორმირებას კიდევ უფრო მეტად გაააქტიურებს. რუსეთს სჯერა, რომ საერთაშორისო ვითარება კრემლის სასარგებლოდ იცვლება.
"ინტერპრესნიუსი"
კობა ბენდელიანი
