დიტო გელოვანი: ნუ გეშინია, გეგა
იციან ხოლმე თქმა, ვინმე დიდ ადამიანზე იტყვიან ხოლმე - სახელმწიფო მოღვაწეზე - ქვეყნის მაჯისცემას უსმენსო... ჩვენთან კი, ყველაფერი თუ არა, ძალიან ბევრი რამ პირიქით ხდება. მთელი ორი კვირის განმავლობაში, განსაკუთრებით კი გასულ კვირაში, მთელ ქვეყანას პრემიერ მინისტრის მაჯაზე ედო თითი, მის გულისცემას უსმენდა. არ ვიცი, რამდენად დიდი ადამიანია გეგა მგალობლიშვილი - ამას მომავალი თაობები შეაფასებენ, როდესაც მასზე შეიქმნება ლეგენდები, პოემები... მოკლედ, როდესაც ქართულ ეპოსში დაიმკვიდრებს ადგილს. მანამდე კი, ჩვენ, გვინდა თუ არ გვინდა, რაღაც მაინც უნდა ვთქვათ. ბოლო-ბოლო კაცი პრემიერია, აქა დგას და სხვაგვარად არ ძალუძს.
საახალწლო დღეებში გეგა მგალობლიშვილი გერმანიაში იწვა, რადგან სხვაგვარად არ ძალუძდა. კარგად ვერ ვიყავი და უქმე დღეები გამოვიყენე სამკურნალოდ, აბა სამუშაო დღეებში საკუთარ ჯანმრთელობაზე ვერ მოვცდებოდიო - თქვა გეგამ დაბრუნებისას. ნამდვილი სახელმწიფო მოღვაწეები ასე იქცევიან და ჩვენი ღვაწლმოსილი პრემიერი ნამდვილად ღირსია, რომ ყოველი ქართველი და, ჩვენთან ერთად, საქართველოს ყველა კეთილმოსურნე, მის გულისცემას სულგანაბული უსმენდეს. სულს თუ გავნაბავთ და გულს თუ მოვუსმენთ, ჯიგარი დაიწვება.
არადა, უკვე ჭორაობდნენ და ვალიკო მიზანდარის მამასავით ირწმუნებოდნენ, ეგ აღარ დაბრუნდებაო. დაბრუნდა და შვებით ამოვისუნთქეთ. პრეზიდენტი პრემიერის გარეშე იგივეა, რაც უპატარძლო საქორწინო ღამე.
ისედაც გახლეჩილი საზოგადოება ამ დღეებში კიდევ უფრო მეტად გაიხლიჩა. ერთნი ამბობდნენ, მიშამ გეგას საფერფლე ესროლაო. მეორენი თავს იკლავდნენ, საფერფლე კი არა, მობილური ტელეფონი იყოო. არა მგონია, მაგას რამე მნიშვნელობა ჰქონდეს. მთავარია, ესროლა თუ არ ესროლა და კიდევ უფრო მთავარია, მოხვდა თუ არ მოხვდა. მოხვდა, არ მოხვდა - საკითხავი აი ეს არის.
კვირა ასე დაიწყო: ”საქართველოს პრემიერ-მინისტრი მწუხარებას გამოხატავს მის ჯანმრთელობასთან დაკავშირებით ატეხილი აჟიოტაჟის თაობაზე. მისი თქმით, იგი წუხს იმის გამო, რომ მკურნალობა დაგეგმილზე მეტ ხანს გაგრძელდა, თუმცა უფრო მეტად წუხს იმის გამო, თუ რა აჟიოტაჟი და მითქმა-მოთქმა გამოიწვია ქართულ პრესაში მისი ჯანმრთელობის საკითხმა” - განაცხადა გრიგოლ მგალობლიშვილმა. მისი განცხადებით, მთავრობა მუშაობას ჩვეულ რეჟიმში აგრძელებს და მის წინაშე არის დასახული პრიორიტეტული ამოცანები, რომელიც მთავრობამ უნდა შეასრულოს”. და, კვირა ასე დასრულდა: ”მგალობლიშვილი რესპუბლიკურ საავადმყოფოში მომატებული წნევის გამო გადაიყვანეს”.
ამ ამბებზე მხოლოდ მეღიმება. მე მგონი, არც თირკმელები აწუხებს და არც წნევას აუწევია. უბრალოდ, რაღაც ესროლეს და წავიდა, შემდეგ დაბრუნდა და სულ წასასვლელად წნევა აიწია. სულ რომ წავა, ხომ უნდა თქვან, ჯანმრთელობამ არ შეუწყო ხელიო! ნუ გეშინია, გეგა! გისურვებ რკინისებურ ჯანმრთელობას და დიპლომატიურ ასპარეზზე დაბრუნებას. ვიცი, რომ შენც ეს გინდა.
არ მომეწონა გეგას ეს სიტყვები: ”მთავრობა მუშაობას ჩვეულ რეჟიმში აგრძელებს”. არ მომეწონა, რადგან ქართულ-მთავრობული გაგებით ”ჩვეულ რეჟიმში მუშაობა” ევროპულ-მთავრობული გაგებით ნიშნავს უსაქმურობას, კორუფციას და, როგორც კობა ბექაური იტყოდა - ნეპოტიზმს. ექსპერეტები ამას ”ბენდუნომიკას” უწოდებენ.
წეღან ვთქვი, შეფასებების გაკეთება მომავალი თაობებისთვის მიმინდვია-მეთქი. დამეთანხმებით, უპრეცედენტო თავმდაბლობაა. სამაგიეროდ, საქართველოს მთავრობაში არიან ადამიანები, რომლებიც მხართეძოზე კოტრიელობენ და ხელფასს (პრემიასაც) შეფასებების გაკეთებაში იღებენ.
რუსეთის მხარის ქმედებები და განცხადებები საგარეო უწყებაში მორიგ დანაშაულებრივ პროვოკაციად და ყოველგვარ ზღვარს გადასულ ცინიზმად შეაფასეს; მიხეილ მაჭავარიანის შეფასებით, რუსეთის ქმედებებს გამართლება მაინც არ ექნება; პაატა დავითაიას შეფასებით, რუსეთი საქართველოში სიტუაციის დაძაბვისთვის ემზადება; მალხაზ აკიშბაია აფხაზეთის ადმინისტრაციული საზღვრის ჩაკეტვასა და თავისუფალი გადაადგილების შეზღუდვას საერთაშორისო სამართლის დარღვევად აფასებს. ნინო კალანდაძის შეფასებით, ალბათობა იმისა, რომ რუსეთი თავის პოზიციას შეცვლის, ძალიან მცირეა. ”რუსეთი არის ოკუპანტი. ჩვენ რუსეთისგან არაფერ პოზიტიურს არ ველოდებით” - დასკვნა გამოიტანა და სიტუაცია შეაფასა გია ბარამიძემ.
მე კი ვთქვი, შეფასებები მომავალი თაობებისთვის მიმინდვია-მეთქი, მაგრამ ვინ იცის - იქნებ სწორედ აქიშბაია, დავითაია, მაჭავარიანი, ბარამიძე, კალანდაძე და ვაშაძე არიან მომავალი თაობები? იქნებ, მათია მომავალი?
ოპოზიცია სხვა აზრზეა, ოპოზიცია არ ისვენებს, ოპოზიცია ითხოვს. სალომე ზურაბიშვილმა ის სამი პუნქტი წარმოადგინა, რომლებზეც ოპოზიციური პოლიტიკური პარტიები შეთანხმდნენ. ეს სამი პუნქტია: უპირობოდ გადადგეს თანამდებობიდან პრეზიდენტი მიხეილ სააკაშვილი; დაინიშნოს ვადამდელი საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნები; შეიქმნას პირობები თავისუფალი არჩევნების ჩასატარებლად.
ამ მოთხოვნას, როგორც სალომე ზურაბიშვილმა ბრძანა, შეუერთდა ყველა პოლიტიკური ორგანიზაცია. ჩემი მხრივ დავამატებ - ყველა, ვისაც არ დაეზარა. არ შეუერთდა ზურაბ ნოღაიდელი. ეტყობა, დაეზარა. ალბათ, დაღლილი იყო. ”ჩვენ ამით მხოლოდ ვიწყებთ ბრძოლას” - თქვა სალომემ და გამიკვირდა - თქვე კეთილმოწყობილებო, აბა, აქამდე რას აკეთებდით, მაიმუნობდით?
ნინო ბურჯანაძე გამოვიდა და ჩვეული ოსტატობით თქვა: ”სააკაშვილის გადადგომა არის ის საკითხი, რომლის გარშემოც უნდა მოხდეს პოლიტიკური პარტიების კონსოლიდაცია, თუმცა, მიუხედავად ამისა, ყველა პარტია საკუთარ პლატფორმაზე უნდა დარჩეს”. იმისი არ იყოს, ჭიჭიკია, ერთი ეგ პოზა დამანახე და მერე თუ გინდა მომკალიო... ერთი, ნინოს პლატფორმა დამანახა და მერე მომკლა! ისე კი, არც იმას გამოვრიცხავ, რომ ”ყველა თავის პლატფორმაზე დარჩეს” ნიშნავს ”ყველას ყველაფერი შერჩეს, რაც იშოვნა”. და, ყველაზე საინტერესო - ბურჯანაძემ ხაზი გაუსვა ამ საქმეში სალომე ზურაბიშვილის წვლილს. როგორც მახსოვს, სალომესთვის ნინო ყოველთვის სამგლე იყო.
გასული კვირის საგარეო-პოლიტიკური აქტივობა, როგორც ზემოთ მოგახსენეთ, ოდენ განცხადებებისა და შეფასებების გაკეთებაში გამოიხატებოდა. მართალია, იყო შეხვედრები და თბილ-თბილი საუბრები ცხელი წერტილების შესახებ, მაგრამ ამისიქით საქმე არ დაძრულა. თუმცა, ერთი დამაიმედებელი ამბავი მაინც მოხდა - საქართველომ და შვეიცარიამ გაცვალეს ნოტები, რომლის მიხედვით შვეიცარია რუსეთში საქართველოს ინტერესებს გაატარებს. გავიგე თუ არა ეს ამბავი, გული მაშინვე იმედებით ამევსო. როგორც იქნა, გვეღირსა კომპეტენტური ხალხი, რომლებიც ჩვენზე იზრუნებენ.
კი, ამბობენ, ვაშაძე თვითონ არის კომპეტენტურობის განსახიერებაო, მაგრამ თავად ვაშაძის სიტყვები წაიკითხეთ და საწინააღმდეგოში დარწმუნდებით: ”საქართველოსა და ამერიკის შეერთებულ შტატებს შორის გაფორმებული ქარტია კიდევ ერთი ლურსმანია იმ კუბოში, რომელშიც რუსეთის აგვისტოს მიზნები დასამარდა”.
ეს იყო ვაშაძის სიტყვები. ახლა, წაიკითხეთ ნიუსი, რომელშიც საუბარია ვაშაძის სამომავლო გეგმებზე: ”თუ რუსეთი პატივს სცემს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას, სუვერენიტეტსა და დამოუკიდებლობას, საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრი მზად არის მოსკოვში ფეხით ჩავიდეს და რუსეთთან გააფორმოს ისეთივე სტრატეგიული ხელშეკრულება, როგორიც საქართველომ ამერიკის შეერთებულ შტატებთან გააფორმა”.
დარწმუნებული ვარ, ყველა გულიანად იხარხარებს ჯუმბერ ლეჟავას გარდა. ფეხით! მოსკოვში!!! ამ ყინვა-ყიამეთში!!! გინესის კომისიის წაყვანა არ დაავიწყდეს. ჩვენში დარჩეს და, ისიც ერთგვარი რეკორდია, ერთი ქვეყნის მოქალაქე მეორე ქვეყნის საგარეო უწყებას რომ ხელმძღვანელობს და თან ეს ქვეყნები (და არა მთავრობები) ერთიმეორეზე სამკვდრო-სასიცოცხლოდ არიან გადამტერებულნი.
და, ერთი ნიუსიც: ”ღაზას სექტორში არსებულ მდგომარეობაზე ისაუბრეს დღეს საქართველოს საგარეო საქმეთა მინისტრმა გრიგოლ ვაშაძემ და საქართველოში ისრაელის საგანგებო და სრულუფლებიანმა ელჩმა იცხაკ გერბერგმა. საქართველოს საგარეო პოლიტიკური უწყების ცნობით, ისრაელის ელჩმა მინისტრს მიაწოდა ინფორმაცია ღაზას სექტორში მიმდინარე მოვლენებთან დაკავშირებით”.
გასაგებია, რომ დაზვერვა არ გვყავს. გასაგებია, რომ ვაშაძეს არ ჰყავს ნაცნობები ისრაელში, რომლებიც ინფორმაციას მიაწვდიან. მაგრამ, დავიჯერო, კომპიუტერი და ინტერნეტიც არ აქვს? იმან რომ არ უთხრას, ჭურში უნდა იჯდეს ამხელა კაცი? თან, როგორი კაცი - კაცი, რომელიც კულტურის სამინისტროს მთელი 15 წუთის განმავლობაში ხელმძღვანელობდა და საქმეს მაშინვე ხელი დაატყო!
სამართალდამცავებმა ელიავას ბაზრობას ხელი დაატყვეს - 400-მდე სავაჭრო წერტილი დალუქეს. მოვაჭრეებმა აღნიშნული ფაქტი გააპროტესტეს და საავტომობილო ტრასა გადაკეტეს. დიმიტრი სანაკოევმა ჯემალ ქარქუსოვი თანამდებობიდან გაათავისუფლა - ფინანსური ინსპექციის შედეგად სერიოზული დარღვევები გამოვლინდა. ქარქუსოვი ისე გაბრაზდა, რომ ტვინი გადაეკეტა.
ცნობილმა ქართველმა ქრისტიან-დემოკრატმა და საზოგადო მოღვაწემ, გიორგი თარგამაძემ თავისი ჟურნალისტური დაჯგუფების ”ახალ პრესსპიკერად და კომუნიკაციების დირექტორად” დანიშნა კომკავშირ-ქრისტიან-დემოკრატების ყოფილი უფროსი ზაზა გაბუნია, რომელიც, როგორც მოგეხსენებათ, არის ცნობილი ქართველი ქრისტიან-დემოკრატი და საზოგადო მოღვაწე. ყველას, ვინც ამათ თავის დროზე ხმა მისცა ტვინი აქვს გადაკეტილი. ნუ მიწყენენ, უარესის თქმაც შემეძლო.
ჰო, მართლა - თარგამაძისტების მთავარი კომიტეტის სხდომაზე ფრაქციის 2009 წლის სამუშაო გეგმაც დაამტკიცეს. გეგმის მიხდევით, წელს ”ფრაქციის მთავარი პრიორიტეტებია უსაფრთხოების, დემოკრატიული სისტემების გაძლიერება, ეკონომიკური სტაგნაციის შეჩერება, ბიზნესის განვითარების ხელშეწყობა, საშუალო და ღარიბი ფენების მძიმე სოციალური ტვირთის განეიტრალების ღონისძიებების გატარება”. არაფერია ნათქვამი უფასო წყალზე. არადა, ნამდვილად ვიცი, რომ წყლის მოყვარულები არიან.
საკუთარი უშიშროების მოყვარული პრეზიდენტის ბრძანებით, საქართველოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს აპარატის თანამშრომელთა რაოდენობა 22-დან 42-მდე გაიზრდება. გაეზრდებათ დაფინანსება, ექნებათ ბევრი საოფისე ქაღალდი, სტეპლერები, მარკერები... სტეპლერისა და მარკერის გარეშე, აბა, ვინ გაფრენილა? ეკა ტყეშელაშვილის ხელფასი იქნება 3540 ლარი. ეკა ხერხეულიძე და ეკა შარაშიძე შურით აღივსებიან, წნევა აუწევთ და სამკურნალოდ გერმანიაში წავლენ.
გაიმართა საზოგადოებრივი ორგანიზაცია ”თავისუფალი აზრის სახლის” პრეზენტაცია. საინიციატივო ჯგუფის წევრები არიან პოლიტოლოგი (ბჟეზინსკის პონტში) მამუკა არეშიძე, ფილოსოფოსები (პლატონის პონტში) შიო არსენიშვილი და ლიკა ოთარაშვილი, რეჟისორი (პარკერის პონტში) გიორგი ქავთარაძე, დიპლომატი (კისინჯერის პონტში) გია ვოლსკი და მეცნიერები (აინშტაინის პონტში) ზურაბ კერესელიძე და თეიმურაზ ძოწენიძე.
”დანიური სახლი” გვაქვს, ”კაფელის სახლი” გვაქვს, რესტორანი ”ძველი სახლი” გვაქვს (იქ ჟეჟეს ერთმანეთი ლევან პირველმა და გივი თარგამაძემ) და უკვე გვაქვს ”თავისუფალი აზრის სახლი”. აწი აღარაფერი გვიჭირს. ერთაოზ ბრეგვაძისა არ იყოს, გვეშველა! ”თავისუფალი აზრის სახლი”. აბრევიატურა - ”თასი”. მე უნდა ჩამოვაყალიბო ორგანიზაცია ”ყანწი” - ”ყველას ახსოვდეს ნამდვილად წავალთ იმქვეყნად”. მოფერებით - ”მემენტო მორი”.
რა ეშველება ჯონდი ბაღათურიას? თბილისის სომეხთა ასამბლეა (ჰაი დედასა, მტრისასა) დეპუტატ ჯონდის განცხადებებით აღშფოთდა და რატი სამყურაშვილს წერილი მისწერა: ”მოქალაქე ბაღათურია ცდილობს, სომხურ-ქართულ ეკლესიებს შორის სადავო და მრავალი ხალხისთვის ამაღელვებელი რელიგიური გრძნობებით გამსჭვალული თემა პოლიტიკურ სიბრტყეში გადაიტანოს”.
სინამდვილეში კი ჯონდი მხოლოდ იმას ცდილობს, რომ საზოგადოებას თავი (და, რა თავი!) შეახსენოს. ჯონდი ჯონდად და წერილი წერილად, მაგრამ ჯონდისადმი მიწერილი წერილით ერთი კეთილი საქმე ნამდვილად გაკეთდა. კერძოდ, რატი სამყურაშვილს გაახსენდა, რომ უცხოეთში მცხოვრებ თანამემამულეთა კომიტეტის თავმჯდომარის მოადგილეა (და ამაში ხელფასს იღებს), ხოლო საზოგადოებას გაახსენდა რატი სამყურაშვილის არსებობა. კარგი იქნება, თუ თბილისელი სომხების ასამბლეა თითო წერილს მისწერს ხათუნა ოჩიაურს, გია როინიშვილს, მაია ნადირაძეს და კობა ბექაურს. მემენტო მაია, მემენტო კობა!!!
ფინანსთა სამინისტრომ ”ოქროს სიაში” შესვლის მსურველი ორგანიზაციების განაცხადების მიღება დიწყო. მასში მონაწილეთათვის შეღავათიანი საბაჟო რეჟიმი იმოქმედებს. პროგრამის მონაწილეები, შესაძლოა, იყვნენ: დიპლომატიური სტატუსის მქონე საერთაშორისო ორგანიზაციები, საქართველოში აკრედიტებული უცხო ქვეყნის საელჩოები, საკონსულოები, სამინისტროები.
არ გამიკვირდება, თუ მალე მსოფლიოს პოლიტიკურ რუკაზე ახალი სახელმწიფოები გაჩნდება, რომლებიც თბილისში საელჩოებს გახსნიან. ელჩები კი, რა თქმა უნდა, ქართველები იქნებიან.
მერია 600 სტუდენტს წლის განმავლობაში 15-15 დღით დაასაქმებს. სტუდენტები ანაზღაურებას 200 ლარს მიიღებენ. რა უნდა აკეთონ? გეტყვით, ოღონდ, სკამებიდან არ გადაცვივდეთ. სტუდენტები თბილისის ავტობუსებში ინსტრუქტორებად დასაქმდებიან და მოსახლეობას ახლახანს ტრანსპორტში დადგმული აპარატების გამოყენებაზე ინსტრუქტაჟს ჩაუტარებენ. მაგარი სანახავი იქნება, სტუდენტი თავის პროფესორს ავტობუსში რომ გამოიჭერს და ბილეთის აღებას რომ ასწავლის.
მაგაზე მაგარი სანახავი იქნება მოზაიკური პანოები, რომლებიც პრეზიდენტის ავლაბრის რეზიდენციაში დამონტაჟდება. ტენდერი უკვე გამოცხადდა. პანოების სიგრძე 17,23 მეტრი იქნება, ხოლო სიგანე - 1,33 მეტრი.
ეს რეზიდენცია სტრატეგიული ობიექტია და მისი მოხატვა და გაფორმება კლასიკოსებს უნდა მიენდოთ. კლასიკოსი კი ქართველებს მხოლოდ ორი გვყავს - მამა-შვილი ბუღაძეები. პანოს დაამზადებს კლასიკოსი გია ბუღაძე და მასზე დაწერილი იქნება ყველაზე მნიშვნელოვანი ციტატები ლაშა ბუღაძის პიესიდან ”ნუგზარი და მეფისტოფელი”. მიუხედავად ნუგზარისა და მეფისტოფელისა, მიუხედავად გიასი და ლაშასი, ხალხი პანოებს მაინც ”სეროჟას სიზმრებს” დაარქმევს და მერე ნახეთ ”თბილისელი სომხების ასამბლეის” აღშფოთება!!!
შეფასებებით დავასრულებ. გოკა გაბაშვილი: ”რუსეთ-საქართველოს საინფორმაციო ომში დეკემბერი საქართველოსთვის შედარებით პოზიტიური იყო”. პავლე კუბლაშვილი: არ ვფიქრობ, რომ საინფორმაციო ომი წაგებულია იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ სიმართლე არ შეიძლება წაგებული იყოს”.
ეჰ, პაველ, პავლუშა...
