პოეზია · ლირიკა
წიქარეული
შე დალოცვილო, დედაო,სახელად გქვია მიწა რად?მუხაო, ზედან გაზრდილო,თქმულო კარგ კუბოს ფიცარად,ლექსო მტირალას მთებიდანრო ამიფრინდი ციცარად,-ფარად მოყვარეს ეფარე,მტერს შეჰხვდი გულის ისარად,იქიბრე წიქარეულო,აქ გყავდი ხარი, წიქარა.ვხან, ვთესე, აქ ვმკე, აქ ვლეწე,ფქვილი აქა ვფქვი, იქ არა.სულ ჩემებურად ვუმღერე,,ღვინიასაც” და ,,წიქარსაც”.ვიყავ, ვიცხოვრე, ვიკაცეჩუმ-უჩუმრობით, ხმით არა.მეტყოდნენ ათას სათქმელსა,აუგს ვკადრებდი ცით არას.დარდითაც მალ-მალ ვახვევდიღვალო-თუთუნის ძიგარას.ეჰ ჩემო წიქარეულო,ზღაპრის ბიჭო და წიქარა.მოგიკვდე, ნუღარ მინაღვლებ,აქ შეგენახვი, იქ არა.რაც მე ვიბულბულგალობე,სულ ჩემი ხმითა, სხვით არა.რაა თუ მაინც საცრემლოდწარბ-წარმავალი მზისა ვარ.მისხალიც გული არ მწყდება,შენი მთვარის და მზისა ვარ.მუხა ვარ შენი ტყე-ღრესი,შენი ამაყი ზნისა ვარ.განა თხმელისა, ხმელისა,იმ შენი წმინდა ბზისა ვარ.ჯიშადაც ჩემფრებს გიტოვებ,ქალ-ვაჟებს, ღვთისებრ-ღვთისავარს.გული არც იმად დამწყდებათუ შენი ხავსის ხნისა ვარ.ვაჟი კლდედ, ქალი ნამწნებად,ფესვებჩაგრეხილ ზვრისა ვარ.უბედაც ვაზი მასხია,სულ ძუძუმწიფე რძისა ვარშენც რაღა ახლა შამომხვდი,თვალებით დამწვი ციცავ არრა ლამაზი ხარ სიცოცხლევ,მიყვარხარ, დედას გფიცავარ!