პოეზია · ლირიკა
მზეა, თოვლია
აუ, რამდენი სხივი თამაშობს,რამდენ მარგალიტს გააქვს კრიალი.თქვით, გასაკვირი რაა ამაში,გულში რომ სიმმა გაიწკრიალოს.თქვით, გასაკვირი რაა ამაში,ლექსი და კაცი – ორნი ვინთებით.ხეზე ტოტები ჩანან მარმაშა,როგორც ზღაპრული ორნამენტები.ასი ათასი ლალის მფლობელი,ველზე ვდგავარ და ვგავარ გოლიათს.მზიდან სხივების ტალღა მოღელავს,ჩემსკენ მოღელავს? – არა მგონია.ასი ათასი ლალის მფლობელიმიწა ვარ, ცა ვარ, მზეა, თოვლია...მზიდან სიცოცხლის ტალღა მოღელავს,მე რა მგონია, მე რა მგონია?!