პოეზია · ლირიკა
სიყვარული აგვამაღლებს
როგორ უყვართ, ახალისებსერთად ყოფნა ჩიტებს გარეთ?ბაღ-ვენახი ფრთოსნებს იკრებს,ჭიკჭიკებენ გულმხურვალედ.
ღადარივით რა სურვილიანთებია ყველა მგოსანს?გაზაფხული,სულზე ტკბილიხალიჩებით მთა-ბარს მოსავს.
ზეცამ სითბო გვიწყალობა,არსად მოჩანს ღრუბლის ჩრდილი,ვის რას შესძენს შური მტრობა?ორგულობა? სიძულვილი?
ქვეყნისი იმედს,-მხნე ქალ-ვაჟებსშეხვედრები აქვთ გულთბილი,სამომავლოდ აფოლადებსერთობის მზე სხივგაშლილი.
მოსდგამთ გმირულ წარსულიდანსიყვარული წრფელი, წმინდა,საგალობლად კვლავ მოფრინდამერცხლის გუნდი რა შორიდან.
ყვავილები იფურჩქნება;ახამხამებს ია თვალებს,სურს თქვას: ნუ დაგვავიწყდებასიყვარული აგვამაღლებს