პოეზია · ლირიკა
უჩემოდ
უჩემოდნაპირს ხომალდები სცილდებიან,ტოვებენ მიწას ნაძვებიანს, შინდებიანს.ცხვირსახოცები ფართქალებენ თოვლისფერნი,როგორც უეცრად შეპყრობილი თოლიები.უჩემოდქოჩორს ყვავილებით იჭრელებენ,სვანეთის მთებში ხეებს ჭრიან ტყისმჭრელები.ხეს აშიშვლებენ - ნაჯახია დია ცივი, -ხე ენგურს მკერდში უგორდება დიაცივით.უჩემოდაფრებს აუშვებენ ადრიანად,მთვარე აშუქებს ნავს, მებადურს ბადიანა,თევზი ბზრიალებს და ვარდება კაშკაშითა,ვით სატევარი ამომხტარი ქარქაშიდან,უჩემოდჩნდება ქალაქები ტაიგაში,მშენებლებს მთებშიც ტაშს უკრავენ, - აი, ტაში!მნგრეველი შრომობს მაღაროში, ვითა ლომი,და ლაღუმებით ინგრევიან პიტალონი.მენავეებო, ტყისმჭრელებო, მეთევზენო,მეზღვაურებო, მნგრეველებო, მხვნელ-მთესველნო,უჩემოდ ღმერთმა მოგიმართოთ გზა და კვარი,უთქვენოდ ქვეყნად რა მიშველის, რა წამალი!უთქვენოდ ყველგან თქვენზე ფიქრი მე მაწვალებსდა თუ უჩემოდ ჩემზე ფიქრობთ, - გენაცვალეთ!