პოეზია · ლირიკა
*** "იფერებს სახე გულხარბ ხარებას"
იფერებს სახე გულხარბ ხარებასიჭვს არ იყენებს წარბის თილისმა;დუმილი დუმილს შეეფერება,ქარტეხილის ხმა – ქარტეხილის ხმას.
გრილოში – შუქი და შუქში – გრილოდა უწონადო ბრელო – არილი;დაეკიდება ცას უნაპიროსწერო – დასარეკ საყდრის ზარივით.
შემკრთალ მშვენებას – ტყეების ჩარჩოდა მწვანე ტბორებს – ჭალა ნარიყი;ავართმევ ამ დღეს ღარიბულ სარჩოსდა ჩიტებისთვის ხელზე დავიყრი.
ამხელს ყოველთვის ეკლებზე წოლასაღმატებული ნიჭი მოსმენის;და შეჯამებულ ფრთოსნების ჟრჟოლასმოვირგებ ტანზე და ვიმოსები.
იდუმალება უხილავ ლანდებსასულიერებს და ანამყენებს;დიდი ხანია, მე ჩემს თავს დავდევდა ჯერ კედელთან ვერ მივაყენე.