პოეზია · ლირიკა
”დედას პური” და ”პაპას ქლიავი”
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
თვალზე ცრემლები რომ აგორდება,ცხოვრება როცა დაგვკბენს სიავით, ―ძმებო, მითხარით, რათ გვაგონდება„დედას პური“და„პაპას ქლიავი“?ვიცით, ქლიავი კბილებს დაგვაჭრისდა საჭიროა მეტი განდობა? ―ჩამორიგდება დედას პურები,როცა იტყვიან ჩვენს შესანდობარს!
და მაინც გვიყვარს, ვით მონაქროლიჩვენი ყრმობიდან წმინდა ნიავი,სიყვარულის მზით გადანამქრული, ―„დედას პური“და„პაპას ქლიავი“!