პოეზია · ლირიკა
26 მაისი
გიორგი ლეონიძე 1899–1966
ვამაყობ, როგორც გულზვიადი მეისრაბარი,დასისხლულ მარჯნით იჭედება ჩემი სახელი.ცხელ არმაზიდან ატირდება შავი ძახილი...აცეცხლებული ტოპაზებით ამაყი სახლი.მზე პერანგს იცვამს ყირმიზისას - მთებში ნაფარი;რკინის კვნესაში ხმალსა ჰფერავს მეისრაბარი!..
საწყალ აჩრდილებს, რომ სდიოდათ სუნი მიწისა,აღარ აცვიათ ტურნირებზე თეთრი რძიანა;ვეღარ ანახლებთ ხმა სოლომონ ლეონიძისა -დგებიან როგორც კეისარი ვესპასიანე...
შვინდის დროშებით გავაგიჟებ ყომრალ მოედანს...- დღევანდელი მზე საქართველოს ისევ მოიტანს.ნელდება ცეცხლის კოშმარებში ოდრიკალები -თეთრი ფიქრები მახვევია მადრიგალებად...და გორგასლანის მელანდება შავი სურათი.მისრეთი... ჰინდი... ბაბოლონი და ასურეთი.
ჩემსკენ მოჰქრიან იალქნებით: სპარსი, აბაში,ჩემი სახელი დაიხევა აღტაცებაში.
დღეს სიხარული - ვით ცეკვაში მთვრალი სალომე,როგორც ეთერის სარეცელზე აბესალომი!..ქართლოსის ლანდი ბრწყინვალებით გამეთარეშა -არმაზისაკენ! ნუღარ წავალთ ლეგა ზამთარში.
1918