პოეზია · ლირიკა
მირაბოს ხიდი
მირაბოს ხიდქვეშ, მირაბოს ხიდქვეშ მიღელავს სენა,ჩვენი გრძნობებიცთან მიჰყვება მდინარის დენასდა სანამ მოვა სიხარული, ჯერ მოდის წყენა.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
ხელი ხელს მივცეთ, ერთმანეთის პირისპირ დავრჩეთ,მაშინ როდესაცგადაჯაჭვულ მკლავების თაღქვეშდაღლილი ტალღა მდინარის წყნარ ზედაპირს არხევს.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
და სიყვარულიც, ვით მდინარე, მიედინება,მასაც არ ინდობსამ ცხოვრების მდოვრე დინება,მხოლოდ იმედი ცოცხლობს გულში, არ ეძინება.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
არც სიყვარული, არც დღეები გარდასულებიარ ბრუნდებიან,ხუნდებიან გაზაფხულებიდა კვირტთა სკდომას ენაცვლება ფოთოლთა ცვენა...მირაბოს ხიდქვეშ ძველებურად ირწევა სენა.
შემოღამების ზარი რეკავს ბოლოს და ბოლოს,დღეები რბიან, დრო მიდის და მე მაინც ვცხოვრობ.
მთარგმნელი ლელა მეტრეველი