პოეზია · ლირიკა
იგი ღვიოდა!
მზე!... თოვლი!... სეტყვა!...იგი მე ვიყავ, ოდით და ოდით,რადიკულიტი, _ მარადი სევდა, _გამართულს მომაქვს თხილწნელა გოდრით.
ვეამბორები უფლის ცრემლს, _ ფაზისს,იგისთან ერთად შენც რომ გაცურე,მდინარეს ჰქონდა სურნელი ვაზის,როს ტალღას მხარი გაულაწუნე.