პოეზია · ლირიკა
პოეტი – ჭოტი
შოთა იათაშვილს
შუაღამეა.ჩემს მეგობრებს მთელ ქალაქშიღრმა ძილით სძინავთ.მხოლოდ ერთი ფხიზლობს. ვიცი: ლექსებს წერს...და სძინავს მის ხმას,რომელსაც ისე უჭირს ხოლმე გახმიანება,თითქოს ნამსხვრევებით სავსე გვირაბიდანამოდის დაჭრილი...იგი ლექსებს წერს...და მის მეტაფორებსფერადი ბუშტებივით ატივტივებს ჭერქვეშა ჰაერშიოთხი ბავშვის,დაღლილი ცოლისადა დედის სუნთქვადა მათი წამოკვნესანიეკლებივით ესობათ ბუშტებს...და გადატრიალდება გული ჭოტის თვალივით,რომლის გულშიც ჭროღა ია ანთია...