პოეზია · ლირიკა
ძეგლში ყოფნა
ერთი მწუხარე ამბავი მჭირდა, _სიზმარი ქვაში ჩემს სახეს ჭრიდა,მცემდნენ უროს და მიქნევდნენ წერაქვს,კლდე ნამსხვრევებად თავს მეფრქვეოდა,როგორ ვუძლებდი ამნაირ წერას, _ნუთუ მისთვის რომ ძეგლი მრქმეოდა?ვიღაცა თეთრად მადგა შუქივით,მთხოვდა, _ არ შედრკე, ვიცი გტკენია,მაგრამ რომ იყო უფრო სრულქმნილი, _ჩამოგამტვრიონ, რაც ზედმეტია.ვიდექი ასე, დარტყმას ვუძლებდი,ეყარა ირგვლივ ქვის ნაფოტებადჩემი დღეების მძიმე ფურცლები,ხვეწნა, ყიჟინი, კვნესა-გოდება.ბუღში და მტვერში იქვე ცვიოდაგარბენილ გზათა ხმები ვედრების,და ქვის თვალებში დრო შედიოდა,როგორც გვირაბში მატარებლები.შუბლზე არხები ბევრი ამომჭრეს,მივხვდი _ წამება უნდა ვითმინო,რომ ჩემი სახის ყოველ ნაოჭზეჩემმა სიცოცხლემ ისევ იდინოს.უცებ მგლოვარი და ლმობიერითავს წამომადგა დედა მშობელი._ შვილი! _ შეჰკივლა უხეშ ხელოვანსდა, ვით იციან ჩვენში ქალებმა,ტიროდა, თხოვდა, ევედრებოდაგადავერჩინე მე გაქვავებას.მაშინ კი რაღაც მოხდა ფარული,მომინდა სიტყვა და სიარული,დამილბა ყელი და ქვის ლოყები,მეძგერა ქარი, მტვერი გაწმინდა,ნაიარევი და ნაჩოქები,ისევ გავედი გზის დასაწყისთან.