პოეზია · ლირიკა
ნაგვიანევი სიზმარი
მტკვარს შებოჭავს დარკინული რკალი,ხიდი უცდის ღამეს ნათილისმარსდა მდუმარენი: მე და ერთი ქალიყურს დავუგდებთ ნაგვიანევ სიზმარს.ცის სიღრმეში ვარსკვლავები კრთიან,ვერის ხიდზე აკვნესდება ქარი,შემოგჩივლებს, რომ სადღაც ხეს სჭრიან,ჩვენ მოვისმენთ: მე და ერთი ქალი.ნათურები მთის ქიმებზე სხედან,ოქროს თასი სხივებს აბნევს ხვეულს,ელექტრონზე შეჩერდება ხედვადა თბილისი წაიგრძელებს სხეულს.