პოეზია · ლირიკა
ვაჟა
ცრემლო, პოეტის თვალის მომწველო,შენ მეც მინათებ და მეცხუნები,ააყვავილე სულ სხვა ლოცვებითგადაბუგული ჩვენი გულები.
აჭარას, შავშეთს, იმერხევს, ტაოს,იმათ ტაძართა შუბლებს დაკოდილთ,ვაჟას თვალივით, დღეს სამუდამოდა უსაშველო ცრემლი ჩამოსდით.
მიყვარს პოეტის ცრემლი, ვმდიდრდებიდა ვგრძნობ საკუთარ ძალას იმოდენს,ყოველდღე ვკვდები, იმ ძველ სამკვიდროსლექსი ქართული რომ ზეიმობდეს.
ამას ფშაველა უკეთ იტყოდა...მეც ჩემს პატარა რვეულს გადავშლი,რომ დავიძახო ის, რაც მინდოდა,აქ, _ ვაჟას ცრემლით მორწყულ ჩარგალში.
1987