პოეზია · ლირიკა
მე და ხე
ხეო, ძვირფასო,მე მგონია, შენ მაგ ფესვებითშესვი ცხოვრების გრილი წყარონი,დედამიწაზე მეც შენსავით დავითესები,თუმცა მიწიდან მე შენსავით ვეღარ ამოვალ.
ხეო ძვირფასო,მე შენს მწვანე ჩრდილში მწოლარედა შენს რტოებში დამსხვრეულიზეცის შემყურე,ვგრძნობ, როგორ მისდევ,ჩემი სახლის გარს მსხმოიარე,მთელი ხმელეთის ხეთა ფერხულებს.
შენ ხომ იწვოდი,რომ გაგეთბო ჩემი კერია,რომ გაგეზარდე და ამაყად მევლო სწორებთან,ჩემი აკვანი შენი მკერდის ძვლით ნაკერია,დაღლილი დედაშენს გრილოში რძეს მაწოვებდა.
1959