პოეზია · ლირიკა
საუბარი საიათნოვასთან
მზიანი ხარ, ნაღდი, კარგი,შენი სიტყვა, შენი ჰანგიწარსულიდან ისევ მოვა...შენც ქართველი მწარედ გტკივა, _კრწანისისთვის თავის წირვამეც მინდოდა, საიათნოვა!
მაგრამ შენ რომ თბილისისთვის,გმირი მეფის გვერდით, სისხლშიხმლით და ჩანგით მიიმღერდი,მაშინ აქ, ჩემს მშობელ კუთხეს,მონისა და ობლის უღელსზედ ადგამდა ავი ღმერთი.
მაშინ, ტყვედმყოფ ჩემს მხარეშიგვიჭკნებოდა სიტყვა, ლექსი,იყო კვლა და იყო გლოვადა, რომ ვერცა ერეკლესთან,ვერცა შენთან ვერ ვიყავი,მაპატიე, საიათნოვა!გცნო თბილისმა _ დედაშენმა,შენი სული, შენი გული,შენი ძვალი დაიტოვა,სჯერა, _ არა დროებითა,საქართველოს პოეტი ხარ,საიათნოვა!
1988