პოეზია · ლირიკა
სენეგალელი ქალიშვილები
ზურაბ პატარაძეს
დაკარის ზეცა, ვით შუშის ჭერი,გხურავს, დეკემბრის სიცხით ილევი,მოგწონს დამწვარი ქერეჭისფერისენეგალელი ქალიშვილები.
შენ ამ ზამთარში თოვლივით თეთრიფერისას ნახავ მხოლოდ შენობებს,სხვა სად იქნება, სხეულთა მკვეთრისიშავე ქუჩებს ასე შვენოდეს?
გემბანზე დგები და, როგორც მავრი,აფრიკით იწვი და იღიმები,ოკეანეში მიგყვება ჯავრისენეგალელი ქალიშვილების.
1973