პოეზია · ლირიკა
ბარათი
ჭაბუკობის ჟამს მივიღე წიგნი,გავშალე ბავშვურ მოუთმენლობით,სატრფოს ბარათი არ იყო იგი,მე რომ ველოდი...არც დედაჩემის თხოვნა დედური:"წერილი მაინც მომწერე ბიჭო!"ჭაბუკი ვინმე ამხედრებულიეხატა ქვემოთ დაღარულ ფიჭვთან.ეს იყო მშობელ მიწის ძახილი,ჩემს ფესვებს სისხლს რომ აძლევდა უმალ.ვემთხვიე მიწას მე თავდახრილიდა საზღვრისაკენ გასწია გულმა!