პოეზია · ლირიკა
მე და ყივჩაღი
გოდერძი ჩოხელი 1954–2007
სამზღვარსა მუხრანისასარო ვეგდეთ მე და ყივჩაღი,,ის რომ სისხლს ლევდა, მენაცარო ვეყარენით პირჩაღმით.ცილი რო სხვაგან წაზვიდა,რო გახდა დუშმანისია,ე მაგით ძალმიცემულიყივჩაღი წამოიწია.მე რო ის მკვდარი მეგონაის თურმე არ მომკვდარიყო,შორით მიმზერდა, ფიქრობდაიქნა დრო დამდგარიყოდა როცა ჟამი იგულამომვარდა ხმალოღერებით,პური კი აღარა მთხოვა,პური ისედაც,მისიაღვინო კი აღარა მთხოვა,ღვინო ისედაც მისია,ცოლი კი აღარა მთხოვა,ღმერთმა გაიგოს ვისია,მამული მთხოვა-ვერ მივეის გავხდე საძრახისია.იმედი მრჩება ღმერთისათან ჩემი პაპებისია.
1995წ.