პოეზია · ლირიკა
* * * "სადღაც ბნელი კაფის ბნელ კუთხეში ვზივარ"
სადღაც ბნელი კაფის ბნელ კუთხეში ვზივარ.მაგიდაზე სანთელი ანთია ისე ჩუმად, რომ ხმის ამოღების მეშინია, ვაი თუ ესეც ჩაქრესსიგარეტი საფერფლეში იფერფლებაყავა გაბზარულ ჭიქაში ცივდება და ნელა ნელა ძირს ილექება.ვიხსენებ.გიხსენებ.და ვნანობ....სიგრეტი ტუჩს მიწვავსისე, როგორც შენი ტუჩი...და არ ვნანობ.არასოდეს მყვარებია ცივი ყავაახლა მიყვარსშენს გულს მაგონებს დავნანობ.ცრემლადშეკავებული ლოდინი ეხეთქება სულს...თვალებში უაზრო სიცივე და უკვე აღარაფრის მოლოდინია.და ვნანობწლებს, როდესაც ბედნიერებას ვეძებდი და ბრმა ვყოფილვარ.დღეებს, რომლებიც მზის შუქით ყოფილა განათებული და მე ღამე მეგონ.წუთებს, რომლებიც შენით ყოფილა სავსე და მე ცარიელი მეგონა.რატომ მაგვიანდება ყოველთვის სადღაცრატომ ვტოვებ ყოველთვის რაღაც ნივთს სადღაც როცა საიდანღაც ვბრუნდები,ნივთს რომელიც ყველაზე ძალიან მიყვარს.