პოეზია · ლირიკა
შვილიშვილი
იგი ღიმილით მეწვია მაშინ,როცა უძლურის შიშით ვიგრძენი,ამაოების ჩრდილთან თამაშითროგორ მიპყრობდა სევდა ძირძველინახევრად იმ უსახლკარო ბავშვის,მაგრამ ნახევრად იმ ბრძენი კაცის,უსულგულობის დროთა ბრუნვაშირომ დასდეს სხვისი სასჯელი მკაცრი.იგი მეწვია და მე უეცრადთითქოს გამეხსნა დახშული სივრცე.იასამნისფრად გაბრწყინდა ზეცა,იმედის კიმპალს ნელი-ნელ ვიმცვრევ.დღეს მივხვდი –გაუცხადებელ სიზმარსბოლო ჰქონია ჩემთვის კეთილი...და მოზღვავებულ მიწის და ცის მადლსვგრძნობ მხარზე შემჯდარ თეთრი მტრედივით.