პოეზია · ლირიკა
ნასოფლარი
ჭალა–ჭალა ბრიალებდამზის და ბროწეულის ტევრი,ალაგ–ალაგ შუკაც ხტოდა,როგორც სილუეტი მწევრის.აღარც ტყეა, აღარც ჭალაჩემს ყმობასთან შეზრდილები,მამა–პაპის ნაოფლარო,ვა რა მწარედ მესიზმრები.ეს ცა, მზეს მზე,ეს სიჩუმე დარჩენიათ ბერიკაცებს,ბუჩქი რაა, ხრიოკებზებუჩქიც ვერ დაფესვიანდა.გამოვრბივარ ქალაქისკენ,როგორც დამარცხების მაცნედა მომყვება ყრუ ხარხარიჩალმიანთა, ფესვიანთა.