პოეზია · ლირიკა
რთველია, რთველი!
სიმძიმით დაბლა იხრება ვაზი,თვალს ვერ ვაცილებ დაბინდულ მტევანს,ო, როგორ გითხრათ, ამ სილამაზისნამდვილი ტყევ ვარ.ეს მშვენებაა, მართლაც ზღაპრული,მართლაც ასეა, და განა არ ჩანს?როცა ქვევრებში გააქვს დგაფუნილალისფერ მაჭარს.დავალ ნამიან ლორთქო ბალახზე,ვგრძნობ, ნიავივით გრილია მიწა,გულს ემღერება... ვხედავ, მაღლა მზეოქროს თმებს იწნავს.კვლავ მტევანდაყრილ ვაზებს დავხარი,ხარობს გულსავსე ალაზნის ველიც,ისმის მარნებში სიცილ-ხარხარი,რთველია, რთველი!