პოეზია · ლირიკა
მნემოზინა
მზემ მიიხურა მწუხრის კარებიდა ვარსკვლავები გარეთ დატოვა,ირგვლივ სივრცეა ხელუკარებიდა მის წიაღში ახლა მარტო ვარ.შენ აწი არც კი გემახსოვრებიძოწ-ლალ-მარჯნიანს, ოქროს ზოდიანს.ჩემი ცხოვრება შენი ცხოვრებისერთი ცინცველა ეპიზოდია.მაგრამ ხომ იყო... ხომ იყო ღამეც,როცა მე ვიყავ შენი მფლობელი,ცას, დედამიწას, სასტუმროს ავეჯსესმოდა ჩემი სამადლობელი.რა დამავიწყებს!.. სარკმელთან მდგარიიხდიდი კაბას ხატაურასა.შემოგნატროდა ვარსკვლავთა ჯარი,მზემ რომ კარები გადაურაზა.ნეტავ იმ ღამეს!.. ვარ მიჯაჭვულიციმციმა ლანდებს, მისკენ მავალებს.იქ მნემოზინა, როგორც მსაჯული,არდავიწყებას შენსას მავალებს.