პოეზია · ლირიკა
დათუნას
შვილო, ჩოქვითა და უცრემლოდდედა გევედრება პატიებას,პოეტად დაბადება წყევლაა დასიცოცხლის სიცოცხლეში დატირება.ვაი, სიმწარეში გამოზრდილო,ხორცის და მდუღარის ნაგლეჯო,გიტოვებ დაფლეთილ საქართველოს,სისხლში გაბანილ შავლეგოს...სიალ-სიმართლეს უბრალოს დაბრალიან ღალატის სიმწარეს,ლამაზი ქალის დვრინი იცან,უგლოვ-უთავშლო ცის ნამი...სანათასავით სანთელს ვანთებ,დაუმარხავ ძვლებს დავტირი,ბედკრული მიწის სისხლი გვმართებს,რისხვად დგას მცხეთა და შატილი...ვერ შევიძელ, ვერ ვითამარე,ფრთას ვათრევ დაჭრილი არწივის,ჯავრი ჩამლევს და თბილ სამარესცრემლი გადარეცხს ქარ-წვიმის...შვილო, სიმწარეში გამოზრდილო,ხორცის და მდუღარის ნაგლეჯო,შენი საჯილდაო უნდა ზიდო,შენი სისხლიანი შავლეგო!