პოეზია · ლირიკა
წუთისოფელი
ესმოდა ქარის ჩუმი ღიღინიდა აკლდებოდათ თვალებს სინათლე,გულდაწყვეტილი ბავშვის ღიმილითიდგა სიკვდილი, როგორც სიმართლე.ქართლის ხრიოკი ქედების თავზემზე ჰგავდა მინდვრის მოწყვეტილ ყვავილს,მოგონებებით ყელამდე სავსეხის ტოტზე თვლემდა ბებერი ყვავი.