პოეზია · ლირიკა
წერილი ქეთის
ეს არის შენთვის ლექსი-სონატა,არ შეიძლება რომ არ მერჩიოს,გაელვებული კვალი ხსოვნათა,სამივე დროის ჩუმ არპეჯიოს.როგორც ბეღურა, ისე ჟიოდი -მობუზული და ფრთებჩამოყრილიდა თბილისი წვიმის ადაჟიოთიმოწყენილი და თითქოს მოღლილი.შენა ხარ ბავშვი, შენთვის წინ არის,რაც ჩემთვის გაქრა, მიდის, არ იცდის,დრო შფოთიანი და უწყინარი,ასე წინასწარ მე რომ განვიცდი.შენ გაფრინდები, შენი ფრენითაცშეარხევ ფოთლებს, ფესვებს კი არა,დაგცდება ბგერა, როგორც ფლეიტას -მზის წვეთი, მზეზე უფრო კრიალა.და შენ მიხვდები, შენში შემოდისდიდი მუსიკა, ტაქტი მრავალი,ამოუცნობელ გარეშემოთიდა დრო ყოველთვის გარდამავალი.