პოეზია · ლირიკა
ჭორია
ჭორია ჩვენი ამბავი.მეზობელმა მოაყოლა მოსაკითხად გადმოტანილთონის ლობიანსდა დაგვიყარა ხმები ბუხართან.მე სასწრაფოდ შევყარე ცეცხლში.ჭორია,აბა, ვინ დაგვინახა ღამის თორმეტზეან დილას, შვიდზე,ვინ დაგვინახა,როგორ მაწვდი ქრიზანთემებსშუა ზამთარში?ჭორია, იცი, თითქოსმკოცნი ბოლო სურათზე,თითქოს მიზრდი მუცელს ტყუპებად,და თან დედობის უფლებას მართმევ.ჭორია, თითქოს მიხეხდე ქუსლებს,მბანდე ფეხებს,რა ხანია, ის საპნიანი წყალი დამექცა.ვერ ვიხსენებ,თუ ოდესმე მიმიჭედე სახლში ლურსმანი,ან ბაზრიდან დაბრუნებულს კიბეებზე შემომეშველე.ყურით მოთრეული ამბავია,ვითომ მატირე შუა ქუჩაშიდა მოწყენილ გამყიდველებს უსახსოვრე სანახაობა.ვერ ვიტანდი აქამდე ჭორებს -შევიყვარებ,ერთი მაინც თუ გამართლდება.