პოეზია · ლირიკა
ნაფოტები
- გიცქერის ძველი სახლის კედელი,გკოცნის სიზმარი, გერევა რული,სავარძლის უკან გადაყრილ ხელებსუჭირავს ტანი შიშდარეული.- ფხიზლობ, დადიხარ, ძილში ირწევი,ვკვირობ, ეგ ცეცხლი სით დაგეტია!რამდენი კაციც სცხოვრობს მიწაზე,ქვეყნად იმდენი საგიჟეთია.ჭოტი დასცინის ბნელ არემარეს,მწყრის ქვითქვითია, ბიბინი ყანის.გაუსხეპავი ღამეა გარეთდა პოეტების ნახირი ბღავის.- დაიტანს მგზავრებს ზვავი, მეწყერი,ფეხს იღრძობს კაცი, მერე ბუნება.შთამომავლობა - ლექსების მტერიჩვენს ნაწერებზე აბუზღუნდება.- დიდხანს ასდევდი უღრან აღმართებს,გჯეროდა დედა და ბედისწერა.არ მოგეწონა, რომ შეხვდი ღმერთებსდა გაუხვიე სივრცეებს ცერად.