პოეზია · ლირიკა
ექსტრა ვესტიტუს
მე შენ გამხილე, სამოსელო,შეურღვეველო.შენ, ჩემო თავო,ეს ნაბიჯიც მომილოცნია.მონაზონისა მე მშურსგული დაურბეველიდა რომ საფლავებსმზის სხივებიც მოუკოცნიან.ნუ დაიჯერებ,რომ ცხოვრება არ მეორდებადა რომ არ ცივა, თითქოს თბილა,კარგი დარია.როდესაც გზები მიწის ზემოთკვალს მოშორდება,უკვე ჩათვალე კვალს აცდიდა შენი ბრალია.მე შენ გამხილე, სამოსელო, შეურღვეველო.შენ, ჩემო თავო,ეს ნაბიჯიც მომილოცნია.მონაზონისთვის ცოდვა –კაბა ფართოდ რღვეული,მე კი ჯერ კიდევხატისთვისაც არ მიკოცნია.