პოეზია · ლირიკა
* * * ვისი თვალიდან მოწვეთავს
ვისი თვალიდან მოწვეთავ, ვისას ასველებ ლოყას!შენი უკვდავი წახნაგი ახლა ვის უპეს ლოკავს!
უზომო სიხარულის ხარ, თუ უსაშველო დარდის!ვის გამოც გაჩნდი _ მიწაზე ნეტა თუ ისევ დადის...
სულ ბოლოს როგორც იმედის _ შენს გამოჩენას ველი!უდაბნოშიც და ციმბირშიც _ ხარ ერთნაირად სველი!
ყველაზე დიდო ხელმწიფევ, ყველაზე დიდო მონავ,ვისი სულიდან მოწვეთავ, ვისი ფიქრიდან ჟონავ...
ვარ შენთან მუდამ შეთქმული _ თითქმის სამოცი წელი...ჭირშიც და ლხინშიც _ პირველმა სწორედ შენ მომე ხელი...
მშურს შენი სტალაქტიტების _ აღმართულების სვეტად!ამ ცოდვილ დედამიწაზე კიდე კაი რომ წვეთავ...