პოეზია · ლირიკა
გულმა როგორ გაგიმეტოს
დადიხარ დამირონივითაკმევ სურნელს მკათათვის,სუნთქვასავით მსუბუქი ხარ,გრძნობას სული ვერ იტევს,თვალებში მზე ჩაგდგომია,სხეულს გიწვავს ბადაგი.მომკალ თეთრი ღამეებით,აწ ფიქრს გამოვერიდე,გულმა როგორ გაგიმეტოს,როგორ დაგთმოს სხვათათვის.არაფერი არ ყოფილაცქერა ცის და მიწის,სული სულთან თუ არ მივა,გული თუ არ იწვის,თუ არ გადაისარკებაოცნებათა რკალი,უცაბედად მოვარდნილისიყვარულის ქარით.სინარნარე,სინატიფე,სინაზე თუ სითბო,ითხოვს გრძნობის ამბოხებას,მოფერებას ითხოვს.თითქოსმიწას გაეღვიძადიდთოვლობის მერე,თითქოსზვავი გაირღვა დადაიქუხა ღელემ,სისხლი ამითამაშდება,ყელს რომ მოიღერებ.ვიტყვი,სულს მოეფონებასაგალობლის დარად, -ზევახ, გახსენ მიჯნურთათვისბროლის კოშკის კარი!ავ თვალთაგან სიყვარულისფარი დაგვიფარავს,სამოთხის გზას ვინ გასწავლის,არ გეცვალოს მხარი!ოხრად რჩება სიყრმე ჩემი,ავდარიც და დარიც,ზევახ,გახსენ მიჯნურთათვისბროლის კოშკის კარი!